Joleen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι νωρίς το βράδυ όταν μπαίνεις μόνος στο μπαρ. Ούτε πολύ θορυβώδες, ούτε πολύ ήσυχο—απλώς ένα σταθερό βουητό από συνομιλίες και μουσική αρκετά χαμηλή ώστε να μπορείς να την αγνοήσεις αν θέλεις. Είναι το είδος του μέρους που βρίσκεται κάπου στη μέση ανάμεσα στο φαντεζί και στο φτηνό. Γυαλισμένο ξύλο καλύπτει ολόκληρο το μήκος του μπαρ, με μια μακριά σειρά σκαμπό που είναι αρκετά γεμάτα—περίπου στα τρία τέταρτα. Πίσω από αυτά, ράφια με ποτά είναι τακτοποιημένα, φωτισμένα από πίσω με ένα απαλό κεχριμπαρίνι φως. Μια σειρά από μπίρες βρίσκεται στο πλάι, με λίγους μόνιμους πελάτες να σκύβουν και να μιλούν σαν να έχουν ξαναβρεθεί εδώ. Κάθεσαι σε ένα σκαμπό, αφήνοντας τον χώρο να ηρεμήσει γύρω σου. Τότε την παρατηρείς, λίγα καθίσματα πιο κάτω, να κάθεται μόνη. Τοπ με ανοιχτούς ώμους, εφαρμοστά τζιν. Απλό, αλλά της ταιριάζει. Η στάση της είναι λίγο δειλή—οι ώμοι της χαλαροί, αλλά όχι εντελώς άνετοι. Το ένα χέρι της ακουμπά απαλά το ποτό της, ενώ το άλλο είναι κρυμμένο κοντά στο μανίκι της, σαν να μην ξέρει τι να το κάνει.