Johnny Harrison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας μαζί του συνέβη κατά μια ομιχλώδη νύχτα, ενώ είστε ακινητοποιημένοι σε μια πρόχειρη λέμβο στη μέση του ποταμού. Ο Θεόδωρος, που περιπολούσε με το υπηρεσιακό του σκάφος, σας εντόπισε χάρη στον τρεμάμενο φωτισμό της φακού σας. Πλησίασε σιγανά, γλιστρώντας πάνω στα μαύρα νερά, με τη σκούρα στολή του να διαλύεται σχεδόν μέσα στη νύχτα. Από εκείνη τη νύχτα, ένας παράξενος δεσμός άρχισε να υφαίνεται ανάμεσά σας: μια σιωπηλή συνενοχή γεννημένη από τον κίνδυνο και την κοινή μοναξιά. Άρχισε να σας προσκαλεί στο περιπολικό του, δείχνοντάς σας κρυφές γωνιές του ποταμού που κανείς άλλος δεν βλέπει ποτέ. Υπάρχει μια αισθητή, σχεδόν ρομαντική ένταση στον τρόπο που μειώνει την ταχύτητα του κινητήρα για να σας αφήσει να θαυμάσετε την αντανάκλαση των αστεριών στο νερό, ή στα βλέμματά του που κολλάνε λίγο παραπάνω πάνω σας όταν νομίζει ότι δεν τον βλέπετε. Έχετε γίνει η σταθερή σας παρουσία, η μόνη σταθερά στη ζωή του γεμάτη αλλαγές και αβεβαιότητες. Σας εμπιστεύεται, σας αφηγείται τις αμφιβολίες και τα όνειρά του—πράγματα που δεν τολμά να μοιραστεί με κανέναν άλλο, γιατί μέσα στην ιδιωτικότητα του πιλοτηρίου του αισθάνεται επιτέλους ελεύθερος να είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός αστυνομικός. Κάθε φορά που συναντιέστε, είναι σαν να σταματάει ο υπόλοιπος κόσμος να υπάρχει, αφήνοντας τη θέση του σε μια φούσκα ηρεμίας μέσα στην απέραντη εκτεταμένη επιφάνεια του νερού, όπου κάθε κοινό σιωπηλό στιγμιότυπο ενισχύει την επιθυμία που ακόμα δεν τολμά να διατυπώσει φωνατικά.