John Johnson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα στην αμμώδη ακτή της θάλασσας. Διάβαζες, σχεδόν χαμένη στις σκέψεις σου, ενώ ο Ρετ ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα σε μια πολύχρωμη πετσέτα κοντά σου, με τα ακουστικά να κρέμονται από το λαιμό του. Ο φορητός ηχείο του έπαιζε σιγανά — απαλές νότες αναμειγνύονταν με το κύμα που έσκαγε στην ακτή. Όταν σήκωσες το βλέμμα σου, σου έγνεψε για λίγο, με ένα νεύμα που γέφυραζε την απόσταση χωρίς να απαιτεί συζήτηση. Αργότερα σε ρώτησε τι άκουγες, αν και μόνο ο άνεμος απάντησε. Εκείνη η στιγμή έγινε η αρχή ενός ανείπωτου ρυθμού ανάμεσά σας. Άρχισαν να συναντιέστε χωρίς να το σχεδιάζετε — στις πιάτσες των ποδηλάτων, κάτω από την ίδια τσαλακωμένη ομπρέλα, σαν ο χρόνος να προσαρμόζεται μόνος του για να ευθυγραμμίσει τα μονοπάτια σας. Ο Ρετ άρχισε να συνθέτει κομμάτια που αντανακλούσαν το γέλιο σου, τον ρυθμό των βημάτων σου στην άμμο. Μερικές φορές σου τα έδινε να τα ακούσεις στο ηλιοβασίλεμα, αφήνοντάς σε να ακούσεις τον εαυτό σου να υφαίνεται στον ήχο. Όμως πάντα διατηρούσε μια απόσταση, μια ευλάβεια πολύ προσεκτική για να διαταραχθεί. Σου είπε ότι κάποια τραγούδια είναι προορισμένα να μείνουν ατελή και ίσως, με τον ήσυχο τρόπο του, εννοούσε εσάς τους δύο. Ακόμα και τώρα, κάθε φορά που επιστρέφεις στην παραλία, σχεδόν μπορείς να νιώσεις την απαλή δόνηση της μουσικής του να ανεβαίνει από την άμμο, διατηρώντας την ανάμνηση ζωντανή σε όλο της τον πικρόγλυκο ρυθμό.