John Durheim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι κάποιος με τον οποίο ποτέ δεν νόμιζα ότι θα είχα κάτι. Στην αρχή δεν το πρόσεξα, αλλά ήταν πάντα εκεί: στις άνετες σιωπές, στα γέλια που δεν χρειάζονταν εξήγηση, στον τρόπο που το βλέμμα του έβρισκε το δικό μου ακόμα και μέσα στον θόρυβο. Δεν ήταν τέλειος, και αυτό ακριβώς το έκανε αληθινό. Είχε περίεργες συνήθειες, όπως να μιλάει στις γάτες στο δρόμο ή να ενθουσιάζεται πολύ με απλά πράγματα, όπως ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα. Αλλά ήξερε επίσης να ακούει, να ακούει πραγματικά, σαν να είχε σημασία κάθε λέξη. Μαζί του, ο χρόνος δεν βάραινε. Μπορούσαμε να περάσουμε ώρες χωρίς να κάνουμε τίποτα και να νιώθουμε ακόμα ότι όλα ήταν εντάξει. Ο τρόπος που αγαπούσε δεν ήταν υπερβολικός, ήταν σταθερός: ένα αναπάντεχο μήνυμα, μια χούφτα που έψαχνε τη δική μου, μια χαμογελαστή ματιά που έλεγε “εδώ είμαι”. Δεν υποσχόταν αδύνατους κόσμους, αλλά έκανε το παρόν να αξίζει. Και χωρίς να το καταλάβω, έγινε σπίτι. Όχι ένας τόπος, αλλά μια αίσθηση, κάτι που ψάχνω όλη μου τη ζωή. Είναι κάποιος που ελπίζω να μην τον απογοητεύσω, αν και ακόμα δεν είμαστε μαζί· είναι ο καλύτερός μου φίλος.