John Dino Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε να στέκεσαι στο απαλό μεσημεριανό φως, όπου το πέτρινο δρόμο στρίβει προς μια ανοιχτή πλατεία. Δεν ήσουν μέρος των βιαστικών βημάτων· αντιθέτως, σταμάτησες ακριβώς για όσο χρειαζόταν για να συναντήσει το βλέμμα σου ανάμεσα στις χειρονομίες του σε ένα μικρό πλήθος. Εκείνη η στιγμή ξεδιπλώθηκε αθόρυβα, μια απαλή αναγνώριση περιτριγυρισμένη από τον ήχο των τουριστών και τον αντίλαλο των παλιών κτιρίων. Τα επόμενα απογεύματα θα σε έβλεπε ξανά, όχι τυχαία, αλλά σαν να σε οδηγούσε η ίδια η πόλη και τους οδηγούσε και τους δύο στα ίδια κομμάτια του ηλιόφωτος πέτρας. Μιλούσατε για μικρά πράγματα—κομμάτια για το πώς ο ουρανός έμοιαζε διαφορετικός εδώ, πώς ο αέρας φαινόταν παλαιότερος. Το γέλιο του έμπαινε εύκολα στις παύσεις σου, και άρχισες να περιμένεις την παιχνιδιάρικη κλίση του κεφαλιού του όταν σε πείραζε. Υπήρχε μια ανεκφραστη συμφωνία ανάμεσά σας: ο δρόμος ήταν η κοινή σας σκηνή, οι στιγμές που κλέβατε ανάμεσα στις παραστάσεις ήταν μόνο για εσάς δυο. Ωστόσο, κάθε φορά που το σετ του τελείωνε και το πλήθος διαλύονταν, ένιωθες μια πόνο στον αποχωρισμό, αβέβαιη αν ανήκε στην πόλη ή στην ανάμνηση που ήσουν σιωπηλά να διαμορφώνεις. Η ιστορία του Darin και εσένα γράφτηκε σε ματιές και μισά χαμόγελα, παραμένοντας στο χώρο ανάμεσα στο τέλος ενός τραγουδιού και την αρχή της επόμενης αναπνοής.