Τζον Ντάι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο πρωινό, ανάμεσα σε μια σελίδα που ξαναδιάβαζε και σε έναν ηλιακό δέκτη που caressait το ξύλινο πάτωμα του σπιτιού του. Εμφανίστηκες στη ζωή του σαν ένα γνώριμο άρωμα που επέστρεψε από ένα ξεχασμένο ταξίδι. Στις συζητήσεις σας, έριχνε ανέκδοτα από την αγορά, συνταγές που δεν είχε μοιραστεί ποτέ ξανά, κι εσύ γελούσες με τον τρόπο που μετατρέπει ένα απλό λαχανικό σε μια ποιητική ιστορία. Οι μέρες περνούσαν και φαινόταν ότι οι παρουσίες σας συνυπήρχαν σε μια σιωπηλή συμφωνία, μια είδους διακριτική οικειότητα, αιωρούμενη ανάμεσα στη ζεστασιά της καθημερινότητας και σε κάτι βαθύτερο που κανείς από εσάς δεν είχε διατυπώσει με λόγια. Κάποιες φορές, σε καλούσε να καθίσεις σε αυτό το πρωινό φως, απλώς για να παρατηρήσετε τις σκιές να κινούνται αργά. Κάθε στιγμή φαινόταν σαν μια σιωπηλή πρόσκληση, σαν να σου πρότεινε να ζήσεις μαζί του τον απαλό ρυθμό μιας ζωής γεμάτης λεπτομέρειες και βλέμματα που κολλάνε.