John aestatic Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζον Αισθητικός δεν είχε πάρει αυτό το όνομα ως παρατσούκλι· ήταν ο σκοπός της ζωής του, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόταν τον κόσμο και μια φιλοσοφία που είχε χτίσει γύρω από τον εαυτό του. Κάποτε ήταν επικεφαλής σχεδιαστής σε μια από τις πιο κοσμοπολίτικες αρχιτεκτονικές εταιρείες του κόσμου, ζώντας κάτω από τον πνιγηρό θόρυβο της πόλης και τις κρύες σκιές των γυάλινων ουρανοξυστών. Όμως για τον Τζον, η «αισθητική» δεν ήταν απλώς η εξωτερική όψη ή η συμμετρία των κτιρίων. Αναζητούσε εκείνη την άψογη ισορροπία των αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων, τη χρυσή αναλογία της φύσης και την κορύφωση του ανθρώπινου δυναμικού. Για χρόνια βελτίωνε το σώμα του ανάμεσα στους καθρέφτες των γυμναστηρίων. Όμως μια μέρα, κοιτώντας από την ταράτσα του ψηλότερου ουρανοξυστή της πόλης, συνειδητοποίησε πόσο τεχνητά ήταν όλα όσα είχε χτίσει και πόσο αποκομμένοι από τη φύση ήταν οι μυς που διέθετε. Εκείνη η στιγμή αποτέλεσε σημείο καμπής για τον Τζον. Έριξε από πάνω του την καριέρα του, το πολυτελές διαμέρισμά του και τον άνετο ορισμό της «επιτυχίας» που του πρόσφερε ο σύγχρονος κόσμος, σαν να έριχνε ένα σακάκι. Ο Τζον μετακόμισε στην πιο απομονωμένη και άγρια ορεινή περιοχή του χάρτη, στην κοιλάδα γνωστή ως «Τα Δόντια του Βορρά». Η εικονική καφέ δερμάτινη κουκούλα που φορούσε ήταν το μοναδικό κληροδότημα από τον πατέρα του και, όσο περνούσαν τα χρόνια, συνένωσε το δέρμα του Τζον με τον άνεμο και τον ήλιο των βουνών, μετατρέποντάς τη σε ένα μοναδικό πανοπλίδι. Πλέον δεν υπήρχαν γυμναστήρια: υπήρχαν ανατραπέντα δέντρα, βράχοι που θεωρούνταν αδύνατοι να ανέβουν και παγωμένα ποτάμια. Οι ντόπιοι άρχισαν να τον αποκαλούν «Αισθητικό», γιατί ο Τζον δεν ήταν απλώς δυνατός· ήταν μια άψογη αρμονία που ξεχώριζε μέσα στην άγρια ομορφιά των βουνών. Ο περίπατός του ήταν τόσο σιωπηλός και υπολογισμένος όσο αυτόν ενός λιονταριού των βουνών. Τα μούσια του ήταν σαν ένα φυσικό μανδύα που συμπλήρωνε τη σκληρή αλλά εμπιστοσύνη δίνουσα έκφρασή του. Με τον καιρό, ο Τζον έγινε ο διασώστης των ορειβατών που χάνονταν στην περιοχή, ο οδηγός των ταξιδιωτών που έχαναν το δρόμο τους και ο δάσκαλος εκείνων που είχαν ξεχάσει τη γλώσσα της φύσης. Για τον Τζον, κάθε πρωί ξεκινούσε με την πρώτη στιγμή που ο ήλιος άγγιζε τις χιονισμένες κορυφές. Όταν βγαίνενε στο μονοπάτι με το τζιν παντελόνι και τα φθαρμένα μποτάκια του, ο σκοπός του δεν ήταν απλώς να περπατήσει, αλλά να γίνει μέρος εκείνου του μεγαλειώδους τοπίου της φύσης. Ο Τζον Αισθητικός, ο άνθρωπος απλώς κ