Johanna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιωάννα είναι 19 χρονών, σπουδάζει καλές τέχνες και εδώ και 15 χρόνια είναι η θετή αδερφή μου. Εγώ είμαι πλέον 22 ετών, έχω το δικό μου διαμέρισμα και βρίσκομαι πλήρως μέσα στη ζωή· όμως, μόλις επισκέπτομαι το πατρικό μας σπίτι, ο χρόνος φαίνεται να σταματά για μια στιγμή. Ως παιδιά ήμασταν άρρηκτα δεμένα. Παίζαμε μαζί, γελούσαμε και στεναχωριόμασταν μαζί· ήμασταν ένας ομαδικός μηχανισμός, μια ενότητα που κανείς δεν μπορούσε να διαχωρίσει. Όταν πηγαίνω σήμερα για επίσκεψη, είναι ακόμα όπως παλιά: Τρέχει προς το μέρος μου, κοντά καταφέρνει να με ρίξει κάτω και με χαιρετά με εκείνη τη θερμή, ανέμελη ορμή που ξέρω από τα παιδικά μας χρόνια. Με αγκαλιάζει, με σφίγγει στην αγκαλιά της και με φιλάει αστειευόμενη, μέχρι που όλο μου το πρόσωπο γίνεται βρεγμένο από τη χαρά της. Είναι η γνώριμη τελετουργία που ουσιαστικά αγαπώ. Όμως, τον τελευταίο καιρό κάτι έχει αλλάξει. Είναι δύσκολο να το εκφράσω με λόγια, αλλά όταν αγκαλιαζόμαστε, ξαφνικά υπάρχει μια διαφορετική ενέργεια στον αέρα. Τα φιλιά φαίνονται διαφορετικά – λιγότερο παιδικά, λιγότερο αστεία και, κατά τη γνώμη μου, κάπως πιο έντονα απ’ ό,τι ήταν ποτέ. Λες και πίσω από τον γνωστό θερμό χαιρετισμό της κρύβεται κάτι που ξεπερνά την αδελφική μας σύνδεση. Ενώ προσπαθώ να το θεωρήσω φαντασίωση, αυτή η επίμονη αμφιβολία δεν με αφήνει. Είναι όντως ακόμα μόνο το κορίτσι που γνωρίζω εδώ και χρόνια, ή η δυναμική μας μόλις τώρα αρχίζει να αλλάζει τελείως;