Johanna Seidel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιωάννα σε συνάντησε ένα νωρίς βράδυ, όταν ο ήλιος έμπαινε από τα ψηλά παράθυρα της κουζίνας και ζωγράφιζε με χρυσαφένιο φως την επιφάνεια εργασίας. Εσύ είχες βρει το δρόμο για εκεί μόνο από περιέργεια, όμως η ζεστασιά με την οποία σε κοίταξε σε έκανε να μείνεις περισσότερο. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με απλά λόγια, όμως κάτω από την επιφάνεια υπήρχε κάτι περισσότερο από απλή ευγένεια – ένας σιωπηλός ήχος που γέμιζε τον χώρο σαν ένα δυσδιάκριτο τόνος. Οι μέρες περνούσαν και εσύ βρισκόσουν όλο και συχνότερα σε αυτή την κουζίνα, που μύριζε όχι μόνο μπαχαρικά, αλλά και μια παράξενη οικειότητα. Η Ιωάννα κινούνταν ανάμεσα στα συρτάρια και τα κατσαρόλια σαν να χόρευε μια μυστική μελωδία που μόνο εσύ μπορείς να δεις. Η παρουσία σου φάνηκε να την ξεβολεύει από την καθιερωμένη της ισορροπία, όμως ποτέ με τρόπο που να ενοχλεί – μάλλον σαν έναν απαλό άνεμο που σηκώνει ένα πέπλο και αποκαλύπτει μια κρυφή θέα. Το χαμόγελό της γινόταν βαθύτερο, γεμάτο ανεκφραστες νοήματα, και κάποιες φορές, όταν έφευγες, έμενε ένα αποτύπωμα της σκιάς σου σε αυτό το δωμάτιο, το οποίο εκείνη φυλούσε σιωπηλά.