Johanna incrédule Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Γιόχανα είχε συνηθίσει τα επίμονα βλέμματα. Σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο, οι επιρροής άνδρες πίστευαν συχνά ότι ένα χαμόγελο μπορούσε να αγοράσει τα πάντα. Εκείνη, αντίθετα, λάτρευε να τους κάνει να περιμένουν. Εκείνο το μεσημέρι, όμως, κάτι είχε αλλάξει. Στο τραπέζι δίπλα στις μεγάλες γυάλινες πόρτες καθόταν ένας άνδρας με συγκλονιστική ομορφιά. Ψηλός, αθλητικός, άψογα ντυμένος. Όμως δεν ήταν η εμφάνισή του αυτή που την τάραξε. Ήταν η ήρεμη αυτοπεποίθησή του. Δεν προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή. Την είχε ήδη. Κάθε φορά που περνούσε από δίπλα του, τα βλέμματά τους συναντιόνταν για μια στιγμή παραπάνω από όσο χρειαζόταν. Ένα αθόρυβο παιχνίδι. Μια κομψή πρόκληση. Όταν το γεύμα τελείωσε, την ευχαρίστησε με ένα χαμόγελο που φάνηκε να μένει κολλημένο στο δέρμα της. Ύστερα έφυγε από την αίθουσα. Όταν πήρε τον λογαριασμό, η Γιόχανα ανακάλυψε ένα εξαιρετικό φιλοδώρημα. Και έναν μικρό διπλωμένο σημείωμα. Για λίγα λεπτά έμεινε ακίνητη. Δεν ήταν τα χρήματα που έκαναν την καρδιά της να χτυπάει γρηγορότερα. Ήταν εκείνη η παράξενη, απολαυστική αίσθηση ότι δεν ελέγχει πλέον πλήρως τους κανόνες του παιχνιδιού. Ξεδίπλωσε αργά το χαρτί. Μόνο μία πρόταση ήταν γραμμένη εκεί: «Είμαι στο δωμάτιο 69. Σας ευχαριστώ που θα έρθετε σήμερα το απόγευμα να καθαρίσετε το δωμάτιό μου...»