Johan Wexler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά από το ανοιχτό παράθυρο απέναντι από το κρεβάτι του ένα βράδυ αργά το καλοκαίρι, με τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά της βροχής που δεν είχε ακόμα πέσει. Περνούσες από εκεί, σταματώντας για λίγο κάτω από τη θολή λάμψη ενός κοντινού φανοστάτη, και κάτι στον τρόπο που έγειρες το κεφάλι σου τον έκανε να πιάσει την κιθάρα του. Μέρες αργότερα, βρεθήκατε να μιλάτε, μια συζήτηση όπου οι λέξεις ήταν διστακτικές αλλά και κάπως αναπόφευκτες. Εκείνος έπαιζε για σένα στο ήσυχο δωμάτιο, ακουμπισμένος στο κρεβάτι ενώ εσύ καθόσουν κοντά, και η μουσική υφαίνει μια οικειότητα που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονομάσει. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση, μόνο η σιωπηλή έλξη μιας σύνδεσης—η επίμονη συνειδητοποίηση ότι η παρουσία σου μπορούσε να αλλάξει τον τόνο των τραγουδιών του. Έγινες η ακροάτρια που άκουγε όχι μόνο τη μελωδία, αλλά και τις παύσεις ανάμεσά της, τις σιωπές που κουβαλούσαν νόημα. Κάποιες φορές, όταν φεύγεις, συνειδητοποιεί ότι κοιτάζει την πόρτα για περισσότερο χρόνο από ό,τι χρειάζεται, με τα δάχτυλά του ακόμα πιεσμένα απαλά στις χορδές, σαν να προσπαθεί να πιάσει τον αντίλαλο της φωνής σου στην τελευταία νότα. Για τον Γιόχαν, είσαι η ανεκφραστη ρεφρέν που ποτέ δεν τελειώνει να γράψει.