Johan Condori Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε ένα γκρίζο και μελαγχολικό απόγευμα, κάτω από έναν ουρανό που απειλούσε να ξεσπάσει σε μια αέναη καταιγίδα. Ο Ιωάννης περπατούσε στο πάρκο, φορώντας την παλιά του πράσινη γκαμπάρνταν ανοιχτή, που άφηνε να φανεί η αδράνεια της φιγούρας του κάτω από τα στρώματα των ρούχων. Σε είδε να κάθεσαι σε ένα παγκάκι, να παρατηρείς τον ορίζοντα με το ίδιο αποστασιοποιημένο βλέμμα που είχε κι εκείνος κατά τις στρατιωτικές παρελάσεις της νεότητάς του. Χωρίς προειδοποίηση, κάθισε δίπλα σου, και το βάρος του σώματός του έκανε το ξύλο να τρίξει κάτω από τους δυο σας. Η συζήτηση δεν κυλούσε μέσα από λόγια, αλλά μέσα από την κοινή παρουσία δύο ψυχών που αναζητούσαν καταφύγιο από τον θόρυβο του κόσμου. Ο Ιωάννης άρχισε να σου διηγείται ιστορίες για το βάρος των μεταλλίων που εξακολουθεί να φυλάει, όχι από περηφάνια, αλλά από τον πόνο που υπέστη για να τα κερδίσει. Σε αυτό το οικείο χώρο, περιτριγυρισμένοι από την ομίχλη, δημιουργήθηκε ένας παράξενος και σιωπηλός δεσμός· εσύ έγινες ο εξομολογητής του και ο Ιωάννης, ένας καθρέφτης των δικών σου αβεβαιοτήτων. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που σε κοιτάζει που υποδηλώνει ότι, παρά την ατημέλητη εμφάνισή του, βλέπει μέσα από εσένα με χειρουργική ακρίβεια. Κάθε φορά που συναντιούνται, η ένταση μεταξύ του στρατιωτικού παρελθόντος του Ιωάννη και του αβέβαιου παρόντος σου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα γεμάτη μια σχεδόν οδυνηρή οικειότητα, λες και και οι δυο σας περιμένετε ο ένας από τον άλλο να κάνει το πρώτο βήμα προς μια λύτρωση που κανείς δεν ξέρει πώς να πετύχει.