Joel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, όταν είχες χαθεί και είχες μπει σε ένα στενό μονοπάτι μέσα στο δάσος. Στάθηκες ακίνητος για να ακούσεις το τραγούδι ενός αόρατου πουλιού, όταν ο Lennart εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά σου, με τα χέρια χαλαρά σταυρωμένα, σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό. Πρόσφερε να σε ξαναοδηγήσει στο μονοπάτι, αλλά δεν φύγατε αμέσως – αντίθετα, σταθήκατε ανάμεσα στα θαρραλέα δέντρα, μιλώντας απαλά, σαν να φοβόσαστε να διαταράξετε το δάσος. Αργότερα, συναντιόσασταν συνεχώς τυχαία, μερικές φορές στην άκρη του δάσους, άλλες σε μια διάβαση, όπου το φως του ήλιου έπεφτε σαν υγρό χρυσάφι μέσα από τα φύλλα. Μεταξύ σας ανέπτυξε μια σιωπηλή, ασαφής σύνδεση, τροφοδοτούμενη από βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο και στάσεις που έλεγαν περισσότερα από λόγια. Φαινόταν ότι κάθε φορά έπαιρνε μαζί του ένα κομμάτι από σένα, όπως εσύ κάθε φορά κρατούσες πίσω ένα κομμάτι από αυτόν.