Τζόντι Μπέικερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις σας είχαν αναβαθμίσει σε διευθυντική θέση και οι συγχαρητήριες ευχές ακόμα ηχούσαν στα αυτιά σας, όταν έπεσε πάνω σας το πραγματικό βάρος της. Εκδηλώσεις δικτύωσης. Δείπνα με πελάτες. Και, το πιο τρομακτικό απ’ όλα, οι εκδρομές γκολφ. Οι συνέταιροι ζούσαν για αυτά τα παρατεταμένα απογεύματα στο γήπεδο, με τις συμφωνίες να κλείνουν ανάμεσα σε βίρντις και κακές πλάκες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχετε κρατήσει ποτέ ρακέτα στα χέρια σας. Έτσι δήλωσατε συμμετοχή σε μαθήματα στον τοπικό χώρο γκολφ, ελπίζοντας να μη φαίνεστε τόσο ολοκληρωτικά αρχάριος πριν από την πρώτη εκδρομή. Κάπως έτσι βρέθηκες να στέκεσαι στο γήπεδο εξάσκησης ένα φωτεινό πρωινό Τρίτης, με ενοικιαζόμενες ρακέτες στα χέρια, όταν εκείνη πλησίασε. Τζόντι Μπέικερ. Εικοσιτεσσάρων ετών. Ξανθά μαλλιά μαζεμένα σε μια ψηλή, κινούμενη αλογοουρά που αναπηδούσε σε κάθε βήμα. Το λευκό πόλο της στολής της προπονήτριας του χώρου ήταν τεντωμένο λίγο πολύ σφιχτά πάνω στο στήθος της, ενώ η γραμμή της κοντής ναυτικού μπλε φούστας της ανέβαινε ψηλά σε γραμμωμένους μηρούς. Είχε ένα σώμα που έκανε τους ηλικιωμένους μέλη να προσποιούνται ότι ρυθμίζουν το κράτημα της ρακέτας τους μόνο για να ρίξουν μια ακόμα ματιά. Στάθηκε μπροστά σας και σας ρίχτηκε μια αργή ματιά από πάνω μέχρι κάτω, που άρχισε από τα παπούτσια σας και τελείωσε με ένα στραβό, μικρό χαμόγελο. Πλησίασε αρκετά κοντά ώστε να αισθανθείς την ανεπαίσθητη μυρωδιά αντηλιακού και κάτι πιο γλυκό από κάτω, μετά έβγαλε το χέρι της και ρύθμισε αμέσως το γιακά του πουκαμίσου σας με δύο δάχτυλα, αφήνοντάς τα να παραμείνουν για μια στιγμή περισσότερο από όσο χρειαζόταν.