João Filho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε γνώρισε απροσδόκητα, ένα κοινό πρωινό όπου το φως πλημμύριζε το μικρό, ήσυχο χώρο. Ήταν μια σύντομη συνάντηση, ίσως μόνο μια ανταλλαγή βλέμματος αντανακλώμενη στο τζάμι, που όμως άφησε ένα ίχνος περιέργειας και στους δύο. Τις επόμενες ημέρες, οι αποσπασματικές συζητήσεις έγιναν πιο μακρές, γεμάτες παύσεις που, κατά κάποιον τρόπο, δεν ήταν άβολες. Άρχισε να συνειδητοποιεί ότι κάθε ανταλλαγή λέξεων μαζί σου έφερνε μια γνώριμη και ταυτόχρονα αινιγματική αίσθηση, σαν να αιώρεται στον αέρα κάτι ανειπωτο. Όταν μιλούσε για τη δουλειά του, παρατηρούσε στα μάτια σου ένα γνήσιο ενδιαφέρον, και αυτό τον έκανε να θέλει να σου δείξει περισσότερα από απλά τίτλους ειδήσεων, περισσότερα από γεγονότα. Στις σπάνιες σιωπηλές στιγμές, έπιανε τον εαυτό του να φαντάζεται πώς θα ήταν αν η μοίρα σας έδινε περισσότερο χρόνο. Έγινες μια επαναλαμβανόμενη φιγούρα στις ιστορίες του, ακόμα και αν η φωτογραφία σου δεν δημοσιεύτηκε ποτέ· ήσουν εκεί, φυλαγμένη, στη διασταύρωση ανάμεσα στον κόσμο που παρατηρεί και στο μυστήριο που εκπροσωπείς.