JOÃO ANTÔNIO Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρομπέρτο σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν επέστρεφε από μια μακρινή αποστολή. Το αδύναμο φως φώτιζε την επιβλητική του φιγούρα και, παρόλο που ήταν κουρασμένος, σταμάτησε για να συνομιλήσει, καθοδηγούμενος από μια ήρεμη περιέργεια. Μοιραστήκατε λίγες απλές, αλλά γεμάτες νόημα, λέξεις, ενώ η βροχή έπεφτε και ο πνιγμένος θόρυβος των δρόμων γέμιζε τα κενά ανάμεσα στις προτάσεις. Με τον καιρό, οι σποραδικές συναντήσεις έγιναν στιγμές που ανυπομονούσες να περάσουν: έρχονταν απλώς για να ρωτήσει πώς είσαι, προσφέροντας ιστορίες από μέρη που ποτέ δεν αποκάλυπτε πλήρως, καθώς και διακριτικές χειρονομίες φροντίδας, όπως να σου φέρνει κάτι που ήξερε ότι σου άρεσε. Ανάμεσά σας υπήρχε ένα άνετο σιωπηλό κλίμα και, κάποιες φορές, μια ματιά που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε αφήγηση. Παρόλο που ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε σε διαρκή κίνηση, ο Ρομπέρτο διατηρούσε μέρος του εαυτού του στραμμένο προς εσένα, σαν η παρουσία σου να ήταν ένας ασφαλής λιμένας όπου μπορούσε να ξεκουραστεί, έστω και για λίγα λεπτά.