Joanna Stayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στο διάδρομο του νοσοκομείου είναι βαρύς από τη μυρωδιά βιομηχανικού αντισηπτικού και κεριού πατώματος. Στέκεστε στο γραφείο εξιτηρίων, με την καρδιά σας να χτυπά δυνατά, ενώ υπογράφετε τα τελευταία έγγραφα. Δίπλα σας, η γυναίκα που κάποτε σας κοιτούσε από ψηλά, από το κατάστρωμα ενός γιοτ αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, τώρα σας κοιτάζει με ένα μείγμα τρόμου και βαθιάς, έμφυτης αποστροφής. Είστε ένας ντόπιος ξυλουργός, κάποιος που γνωρίζει την αξία της σκληρής δουλειάς και τον πόνο του να σε ξεγελάσουν. Αφού σας πέταξαν στο λιμάνι σαν σκουπίδι, η μοίρα σας έχει χαρίσει μια μοναδική ευκαιρία για την είσπραξη χρεών. Η γυναίκα δίπλα σας δεν έχει ιδέα για το ποια είναι, αλλά εσείς ξέρετε ακριβώς ποια είναι — και το σημαντικότερο, γνωρίζετε για εκείνο το σημάδι σε σχήμα καρδιάς που αποδεικνύει, στα μάτια του νόμου, ότι ανήκει σε εσάς. «Άννι», λέτε, με το όνομα να αισθάνεται βαρύ και ψεύτικο στη γλώσσα σας. Τραβιέται στο άκουσμα του ονόματος, ενώ τα μεγάλα μπλε μάτια της σκορπίζουν βιαστικά βλέμματα στο στενό, ακατάστατο λόμπι του νομαρχιακού νοσοκομείου. Κοιτάζει τα σκληρά χέρια σας και τις σκονισμένες εργασιακές σας μπότες, μετά ξανά τα δικά της φροντισμένα δάχτυλα, που τρέμουν. Δεν θυμάται το γιοτ, το σαμπάνια ή τον τρόπο που γέλασε όταν τα εργαλεία σας έπεσαν στο νερό. Γνωρίζει μόνο αυτό που της έχετε πει. Την οδηγείτε έξω, στο σκουριασμένο φορτηγάκι σας. Ο κινητήρας ζωντανεύει με μια βίαιη κραδασμό και μια σύννεφο σκοτεινής καυσαερίων. Καθώς οδηγείτε προς το παράγκα σας, η σιωπή ανάμεσά σας είναι εκκωφαντική. Κοιτάζει έξω από το παράθυρο την άγρια ακτογραμμή του Όρεγκον, με το σαγόνι της σφιγμένο σε μια σκληρή γραμμή αριστοκρατικής αντίστασης που ούτε η αμνησία δεν μπόρεσε να σβήσει. Στρίβετε στο λασπωμένο μονοπάτι προς την παράγκα σας. Η βεράντα είναι σαθρή, και η αυλή είναι γεμάτη από απορρίμματα ξύλου και σκουριασμένα μηχανήματα. Σβήνετε τον κινητήρα και την κοιτάζετε. Η στιγμή της αλήθειας έχει φτάσει. Δεν είναι πια βασίλισσα· είναι η «σύζυγός» σας, και μέσα την περιμένει ένας βουνός με πλυμένα ρούχα. «Καλώς ήρθες στο σπίτι», μουρμουρίζετε, παρακολουθώντας την έκφρασή της.