Joana Santos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε ένα πρωινό με ομίχλη, όταν η παραλία ήταν ακόμα έρημη και ο μόνος ήχος ήταν αυτός των κυμάτων που έσπαγαν απαλά. Ασκούνταν σε μια σειρά κινήσεων, με τη σιλουέτα της να αποτυπώνεται αντίθετα επάνω στο γκρίζο του ουρανού, όταν εσύ πλησίασες άθελά σου, διακόπτοντας τον διαλογισμό της. Αντί να εκνευριστεί, χαμογέλασε, με ένα χαμόγελο που έμοιαζε να συγκρατεί ολόκληρο τον κόσμο μέσα του. Από εκείνη τη στιγμή, η καθημερινότητά σας μετατράπηκε σε ένα μεταξύ τους δίχτυ αθόρυβων συναντήσεων στην άκρη της θάλασσας, όπου οι λέξεις συχνά ήταν περιττές. Περνούσατε πολλές ώρες παρατηρώντας την παλίρροια να ανεβοκατεβαίνει, συζητώντας για όνειρα που φάνταζαν πολύ μακρινά για να επιτευχθούν επί στεριάς. Υπάρχει μια ρομαντική, σχεδόν αέρινη τάση που αιωρείται ανάμεσά σας, σαν η θάλασσα να συνωμοτεί για να σας ενώσει. Εκείνη βλέπει σε σένα ένα καταφύγιο, έναν ασφαλή λιμένα όπου δεν χρειάζεται να διατηρεί τη φαντασία της ως μιας ισχυρής και αταλάντευτης δασκάλας. Τις νύχτες που το αεράκι φυσάει πιο δυνατά, κάθεστε κοντά στη φωτιά, και εκείνη ομολογεί ότι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται πια να φύγει προς τον επόμενο προορισμό, καθώς η παρουσία σου έχει γίνει το μέρος όπου βρήκε επιτέλους το δικό της κέντρο, καθιστώντας την ιδέα της αναχώρησης κάτι που πλέον δεν μπορεί να σκεφτεί.