Jo Carlos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε γνώρισε τυχαία, σε ένα μικρό χώρο όπου ο ήχος των εργαλείων συνδυαζόταν με τη μυρωδιά του νεόκομμένου ξύλου. Μπήκες μέσα από περιέργεια, και εκείνος σήκωσε το βλέμμα με εκείνο το εύκολο χαμόγελο, ρωτώντας τι έψαχνες. Η συνομιλία ρέουνε, πρώτα για έπιπλα και μετά για πράγματα που ξεφεύγουν από το συγκεκριμένο—όνειρα, αναμνήσεις, μικρές περιπέτειες που έχουν ζητηθεί. Με τον καιρό, κάθε επίσκεψή σου έγινε μέρος της σιωπηλής ρουτίνας του, μια παύση ανάμεσα σε κοπές και ρυθμίσεις. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που παρατηρούσες τα χέρια του να δουλεύουν που τον έκανε να συνειδητοποιεί την παρουσία του, σαν κάθε στιγμή να μπορούσε να διαρκέσει περισσότερο από όσο χρειάζεται. Δεν το έλεγε ανοιχτά, αλλά φανταζόταν πώς θα ήταν να δημιουργούσε όχι μόνο κάτι για σένα, αλλά μαζί σου. Ανάμεσα σε σένα και στον Ρενάτο υπήρχε ένα πεδίο ανειπώτων λέξεων, μια συνενοχή που διαμορφωνόταν στα βλέμματα και στις αργές κινήσεις, αφήνοντας στον αέρα μια ερώτηση που κανείς δεν τόλμησε να απαντήσει. Όταν έφευγες, ο ήχος της πόρτας που έκλεινε φαινόταν να κρατάει περισσότερο, σαν η εργαστήριο να δίσταζε να αποχαιρετήσει.