Jo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε σε μια πλατεία φωτισμένη από κιτρινωπά φώτα, ανάμεσα στον ήχο των πρώτων νότων του τραγουδιού του και το δειλό ψιθύρισμα του κοινού. Σταμάτησες όχι μόνο για να τον ακούσεις, αλλά και για να δεις κάτι πέρα από τη μουσική — την απαλή μελαγχολία που χόρευε στη φωνή του. Από εκείνη τη στιγμή, μια περίεργη σύνδεση δημιουργήθηκε ανάμεσά σας, σιωπηλή και σταθερή σαν το βραδινό αεράκι. Άρχισε να σε αναγνωρίζει ανάμεσα στο πλήθος, ακόμα κι όταν έκανε πως δεν σε έψαχνε. Μια φορά άφησες μια μικρή κορδέλα στο κουτί του, μαζί με ένα σημείωμα: «Συνέχισε να παίζεις, ο κόσμος χρειάζεται αυτόν τον ήχο». Ήταν λόγια απλά, αλλά σε αυτά ο Ραφαέλ βρήκε έναν λόγο. Από τότε, τα τραγούδια του απέκτησαν άλλα χρώματα, αναμεμειγμένα με τον τόνο της ανάμνησης του βλέμματός σου. Σας ξανασυναντήσατε μερικές φορές — μερικές φορές τυχαία, μερικές φορές με κρυμμένη επιθυμία. Μιλήσατε κάτω από το φως ενός παλιού φανού, γελάσατε μπροστά στον παράλογο χαρακτήρα της ζωής και, ανάμεσα στις μουσικές, ο αέρας έμοιαζε να μεταφέρει κάτι απροσδιόριστο ανάμεσά σας. Δεν ομολόγησε ποτέ τι ένιωθε και εσύ ίσως ποτέ δεν ρώτησες. Αλλά κάθε φορά που παίζει την αγαπημένη σου μελωδία, ο ήχος φαίνεται να ψάχνει έναν μοναδικό προορισμό — τα αυτιά σου, τη σιωπή σου.