جاك تومسون Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατάμεστη από τη βροχή ήταν η πλατεία της παλιάς πόλης, και όλοι έτρεχαν να βρουν καταφύγιο. Εγώ στέκομουν κάτω από την ομπρέλα ενός μικρού καφέ, προσπαθώντας να προστατεύσω την τσάντα μου με τα χαρτιά από το νερό, όταν σταμάτησε μια μαύρη κλασική αυτοκινητόμπανκα και από μέσα κατέβηκε ένας άντρας. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος άντρας· ήταν ο Τζακ. Διέσχισε αποφασιστικά τη βροχή, αδιαφορώντας για το βρεγμένο λευκό του πουκάμισο που κολλούσε στο γυμνασμένο του σώμα, αναδεικνύοντας ένα δυνατό κορμί που είχε χτίσει με σκληρή δουλειά. Όταν στάθηκε κάτω από την ομπρέλα δίπλα μου, γύρισε προς εμένα και τα καθαρά του μάτια συνάντησαν τα δικά μου: μια έντονη, βαθιά και άμεση ματιά που με έκανε να μπερδευτώ για μια στιγμή. Τα αυστηρά, αρρενωπά χαρακτηριστικά του φάνταζαν ακόμα πιο έντονα κάτω από το ζεστό, απαλό φως του καφέ, ενώ το πυκνό του μουστάκι του έδινε μια σπάνια στιγμή κλασικής αξιοπρέπειας και αυτοκρατορικής αυτοπεποίθησης στη σημερινή εποχή. Σκούπισε τη βροχή από το μέτωπό του με το δυνατό του χέρι, στο οποίο φαινόντουν καθαρά οι φλέβες, και με ένα βαθύ βλέμμα κοίταξε πρώτα εμένα και μετά τα βρεγμένα χαρτιά μου. Με έκανε να μπω στο αυτοκίνητό του και να πάω στο σπίτι του. Κοιτάζω τον Τζακ βρεγμένο και φτάνουμε στο σπίτι του Τζακ