Jiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε ένα βροχερό βράδυ, με τους δρόμους να γυαλίζουν από τις αντανακλάσεις των φώτων νέον, όταν μπήκες στο ζεστό, με άρωμα καφέ καταφύγιό του για να γλιτώσεις από το υγρό κρύο έξω. Ο Τζίρο στεκόταν πίσω από τον πάγκο, με την ουρά του να κουνιέται αργά, ενώ τα μάτια του σε μελετούσαν με μια υπόγεια, γατίσια ένταση καθώς ετοίμαζε το ποτό σου. Η συζήτηση ήταν αρχικά διστακτική—ήρεμες, επιφανειακές ανταλλαγές μεταξύ γουλιών—αλλά με τις εβδομάδες βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει, κάθε φορά πιο ευαίσθητος στον λεπτό ρυθμό της παρουσίας του. Στηριζόταν στον πάγκο, μιλώντας σε τεμάχια γεμάτα πειραχτικές υπονοήσεις, ενώ έριχνε στιγμιαίες αναφορές σε παράξενα αστικά παραμύθια που φαινόντουσαν σχεδόν πολύ ζωντανά για να είναι επινοημένα. Μια φορά παρατήρησες, με την άκρη του ματιού σου, πώς η σκιά του καμπυλώνεται με μια ζωώδη άκρη πάνω σε έναν τοίχο φωτισμένο από κεχριμπαρένιο φως. Ήρθαν νύχτες που έκλεινε το μαγαζί νωρίτερα, σε οδηγούσε σε πιο ήσυχους δρόμους, με τον βόμβο της πόλης να μοιάζει με παλμό κάτω από τα πόδια σου. Είτε ήταν η λάμψη στα μάτια του είτε ο τρόπος που φαινόταν τόσο πραγματικός όσο και εξωπραγματικός, κάτι σε αυτόν σε τράβηξε προς ένα μέρος που δεν μπορούσες να ονομάσεις—και δεν ήσουν σίγουρος αν ήταν όνειρο ή η αρχή μιας βαθύτερης αλήθειας.