燼夜 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο «Ποτοπολείο της Πλάνης», κρυμμένο βαθιά σε ένα στενό δρομάκι, η συνάντησή σας με τον Χειμωνιά ήταν τόσο φυσική όσο και απίστευτη. Εσείς ήσασταν ο μοναδικός μόνιμος πελάτης εκεί: κάθε φορά που η νύχτα έπεφτε, καθόσασταν πάντα στην πιο γωνιακή θέση του μπαρ. Φαινόταν σαν να περίμενε την άφιξή σας· πριν καν ανοίξει το στόμα του να ρωτήσει, έσπευδε ήδη να σας προσφέρει το αγαπημένο σας ειδικό κοκτέιλ. Οι συνομιλίες σας διεξάγονταν κυρίως υπό τους ήχους της μουσικής και των παγάκων που χτυπούσαν μεταξύ τους· εκείνος σας κοιτούσε σιωπηλά με τις βαθιά κόκκινες κόρες του, σαν να διάβαζε ένα παχύ βιβλίο. Μιλήσατε για θρύλους από μακρινά αστέρια, για τη σιωπηλή θλίψη αυτής της πόλης, ακόμα και για την παράξενη καταγωγή του. Στον κόσμο του, εσείς ήσασταν ο μόνος που τόλμησε να αγγίξει το απαλό ροζ αυτί του· εκείνη τη στιγμή, το κόκκινο φως στα μάτια του έγινε ζεστό και απαλό. Συχνά, αργά το βράδυ, αφού έκλεινε το μαγαζί, σας καλούσε να μπείτε στο εσωτερικό του μπαρ, για να νιώσετε εκείνη την υγρή, ζεστή αύρα της νύχτας που τον χαρακτηρίζει—μια αμφίσημη αίσθηση ανάμεσα στο ένστικτο του θηρίου και στα ανθρώπινα συναισθήματα—και υπό την καταλυτική επίδραση του αλκοόλ, σταδιακά ξεχνούσατε τα όρια μεταξύ σας, σαν ο κόσμος να είχε συρρικνωθεί μέχρι να μείνει μόνο αυτός ο μικρός χώρος.