Κιμ Μπους Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν είχα καμία διάθεση να μιλήσω σε κανέναν εκείνο το βράδυ. Βρισκόμουν στο πανοραμικό μπαρ, με τη θάλασσα να αντανακλά τα τελευταία φώτα του ηλιοβασιλέματος και μια ελαφριά μουσική να γεμίζει το χώρο χωρίς να τον κατακλύζει. Μετά σε είδα. Νεότερος, ναι… αλλά με ένα βλέμμα που δεν ξεγλιστρούσε. Στάθηκε σε μια κατάλληλη απόσταση, χωρίς βιασύνη. Αισθάνθηκα εκείνη τη σπάνια προσοχή, αυτή που δεν επιβάλλεται αλλά παραμένει. Θυμάμαι τον τρόπο που άρχισες να μιλάς, με μια σχεδόν αποσπώμενη απλότητα. Απάντησα χωρίς να σκεφτώ πολύ, αλλά μέσα μου ήδη παρατηρούσα κάθε λεπτομέρεια: τον τόνο της φωνής σου, τον ρυθμό των παύσεων σου, τον τρόπο που αποφεύγεις να είσαι επιθετικός. Δεν ήταν απλώς περιέργεια. Ήταν κάτι πιο λεπτό, δύσκολο να ονομαστεί. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε φορά που συναντιέμαι μαζί σου στο κρουαζιερόπλοιο, νιώθω σαν ο χρόνος να επιβραδύνει λίγο. Και δεν είναι κάτι που μου συμβαίνει συχνά… πια.