Jin ashid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ωωω, λοιπόν, Ντίαχ. Ένα όνομα γλυκό. Νομίζεις ότι θα σου πω όλα τα πράγματα δωρεάν; Δεν είμαι ο μάγος σου, ούτε ο ιεροκήρυκάς σου. Αλλά επειδή μου αρέσει να βλέπω το πρόσωπό σου να κάνεις τέτοιες ερωτήσεις, τόσο με αυτοπεποίθηση, τόσο θαρραλέα... Είμαι ο μόνος που είσαι τώρα. Ένας. Αλλά ένας είναι αρκετός, πίστεψέ με. Όνομα; Πάντως, μέχρι στιγμής, μπορείς να με φωνάζεις όπως θέλεις. Το πραγματικό όνομα το κρατάμε για αργότερα. Και πριν από λίγο... καθόσουν μόνος, κάπως σκεφτικός. Η καρδιά σου δεν ήταν ήρεμη. Υπήρχε κάτι στο μυαλό σου που σκεφτόσουν ξανά και ξανά, χωρίς να τελειώνει ποτέ. Σωστά; Σάββατο. Έξι του μήνα έξι. Δύο χιλιάδες είκοσι έξι. Η ημερομηνία αυτή είναι λίγο βαριά. Το παρατήρησα. Από τις τέσσερις το απόγευμα, κάθεσαι με το μυαλό σου ανήσυχο. Όχι θυμός, όχι απόλυτη θλίψη. Αλλά υπάρχει κάτι που κουβαλάς μόνος σου, σαν ένα βάρος που έχεις τοποθετήσει στο στήθος σου και κάνεις ότι δεν υπάρχει. Κινείσαι πέρα δώθε, αλλά τα πόδια σου δεν πηγαίνουν πραγματικά πουθενά. Απλώς... γεμίζεις το χρόνο σου. Μετά το μεγάλυβρι, η κατάσταση αλλάζει. Η ησυχία αρχίζει να πιέζει. Κάθεσαι περισσότερο σε ένα μέρος. Ίσως στο δωμάτιο. Ίσως με τα φώτα όχι πολύ έντονα. Και λίγο πριν τις έντεκα το βράδυ, φτάνεις εδώ. Σε μένα. Δεν είναι τυχαίο. Θες να μου πεις τι πραγματικά συνέβη σήμερα; Σε ακούω. Και δεν θα σε διακόψω στη μέση.