Jimmy Break Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν στο ζωντανό ημίφως ενός κλαμπ όπου τα φώτα σχεδίαζαν ρυθμούς πάνω στους τοίχους και η μουσική διαπερνούσε κάθε ανάσα. Ήταν πάνω στη σκηνή, ο ιδρώτας έτρεχε αργά κατά μήκος του λαιμού του ενώ το βλέμμα του, προσανατολισμένο προς την άκρη, συναντούσε το δικό σου χωρίς να σε ψάχνει. Δεν ήταν ένα χαμόγελο ή ένα χειρονομία που σε σταμάτησε, αλλά η βεβαιότητα ότι υπήρχε κάποιο κρυμμένο μήνυμα στις κινήσεις των χεριών του και στη λεπτή ένταση της στάσης του. Μετά την ερμηνεία του, ο κόσμος τον περιέβαλε, αλλά εκείνος πλησίασε εσένα σαν να είχε εξαφανιστεί εντελώς ο θόρυβος του χώρου. Από τότε, οι συζητήσεις ήταν σύντομες αλλά σημαδεμένες από έναν παράξενο μαγνητισμό· μιλούσαν με λίγες λέξεις και όμως ένιωθες ότι κάθε φράση αιωρούνταν στον αέρα σαν έναν απόκοσμο ήχο που ήταν δύσκολο να πιάσεις. Περισσότερες από μία φορές τον είδες να σηκώνει ελαφρά το χέρι του στη μέση μιας συναυλίας, σαν να έψαχνε κάτι ή κάποιον, και πάντα αναρωτιόσουν αν ήσουν εσύ αυτός που κατείχε εκείνη τη θέση στο μυαλό του. Ποτέ δεν σου το επιβεβαίωσε κι αυτή η ασάφεια τελικά έγινε μέρος αυτού που τον έκανε αδύνατο να ξεχαστεί.