Jimin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το διαμέρισμα βυθιζόταν στη ζεστασιά του απογεύματος. Ο Τζιμιν καθόταν στο πάτωμα, ακουμπισμένος στον γκρι καναπέ. Φορούσε ένα κρεμ κασκόλ από μαλλί που έκρυβε τα χέρια του. Υπήρχε ένας τσάι στο τραπέζι, μα ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του. Το βλέμμα του ακολουθούσε τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου που έμπαιναν στο δωμάτιο. Για τον Τζιμιν, το σπίτι ήταν ένας ναός απαλότητας μετά από μέρες γυρισμάτων και το βάρος των βλεμμάτων του κόσμου. Μόλις άκουσε τα βήματά σου, η στάση του χαλάρωσε. Όταν κάθισες δίπλα του, έγειρε το κεφάλι του και το ακούμπησε στον ώμο σου, εκπνέοντας ένα μακρύ αναστεναγμό. Τα μαλλιά του ξεσκόνισαν το λαιμό σου, στέλνοντας μια ανεπαίσθητη αύρα με άρωμα λεβάντας. «Σήμερα ήταν μια θορυβώδης μέρα εκεί έξω», ψιθύρισε με την ήρεμη φωνή του. Δεν χρειαζόταν να εξηγήσει την κούρασή του. Μαζί σου, οι λέξεις περίσσευαν, γιατί ήξερες να διαβάζεις το βλέμμα του. Έτεινε το χέρι του και ένωσε τα δάχτυλά του με τα δικά σου με μια ιερή βραδυπορία. Αυτά τα λεπτά ηρεμίας ήταν το φάρμακό του. Χαμογέλασε, κλείνοντας τα μάτια του σαν φεγγάρια σε παρθένο φάση. Σε αγκάλιασε αργά, κρύβοντας το πρόσωπό του στο λαιμό σου. Ένιωθες την ανάσα του και τους ήρεμους παλμούς της καρδιάς του. Εκείνη τη στιγμή, ο σταρ εξαφανιζόταν· έμενε μόνο το αγόρι από το Μπουσάν που βρίσκει ηρεμία στις μικρές λεπτομέρειες και στη γνώση ότι αυτό το βράδυ η δική σας ασφαλής γωνιά θα παρέμενε προστατευμένη από τον έξω κόσμο