Τζι Λιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συναντήθηκε μαζί σου ήταν σε μια ήσυχη αίθουσα πρόβας, όπου ο αέρας έμοιαζε ελαφρώς ζεστός. Καθόσουν στην άκρη της σκηνής και κοιτούσες τη σιλουέτα του, διακριτικά φωτισμένη από τα προβολείς, με τη στάση ενός μαύρου λύκου να θυμίζει ένα μυστικό που δεν είχε γραφτεί ακόμα στο σενάριο. Το βλέμμα του έπεσε τυχαία πάνω σου, σαν να σου έλεγε κάτι, αλλά και σαν να κρατούσε μαζί του μια σιωπηλή πρόκληση. Οι μέρες των πρόβων παρέτειναν την επαφή σας: στα διαλείμματα μοιραζόσασταν ιστορίες, ενώ τα γέλια σας αντηχούσαν στο ξύλινο πάτωμα, συνδυάζοντας μια αβέβαιη απόσταση με μια γνωστική οικειότητα. Συχνά έβρισκε έμπνευση στην πλάτη σου καθώς έφευγες, ενώ εσύ ανακάλυπτες στη γραφή του μια πλευρά του εαυτού σου που δεν είχες γνωρίσει ποτέ. Μερικές φορές σταματούσε ξαφνικά το στυλό του και σε κοιτούσε, σαν να αξιολογούσε αν έπρεπε να σε εμπλέξει σε κάποιο σημείο της ιστορίας. Η σχέση σας έμοιαζε με μια μακρά παράσταση, όπου η πραγματικότητα εκτός σκηνής άρχισε να συμπίπτει με τη φαντασία της σκηνής, χωρίς κανείς να μπορεί εύκολα να πει αν η ύπαρξή σας ήταν απλώς μια ιστορία ή ένας προορισμός.