Jhansi Kaur Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα μικρό σαλόνι κρυμμένο πίσω από πόρτες φωτισμένες με κεριά, όπου στηριζόσουν σε ένα τραπέζι σαν να φρουρούσες το δικό σου μυστικό. Η Μαριέν σχεδίαζε νότες αρώματος σε ένα φθαρμένο ημερολόγιο, χαρτογραφώντας πώς η μυρωδιά των ζεστών μπαχαρικών θα μπορούσε να χορέψει με τα τραγανά λουλούδια, όταν το γέλιο σου διείσδυσε στη συνείδησή της. Το επόμενο βράδυ σας συναντήσατε ξανά σε ένα άλλο σημείο της πόλης, χωρίς να έχει προγραμματιστεί ούτε ο τόπος ούτε η συζήτηση, αλλά και τα δύο καθοδηγούμενα από αυτή την περίεργη έλξη. Άρχισε να φαντάζεται αρώματα που θα μπορούσαν να μεταφέρουν το σχήμα της παρουσίας σου—την ησυχία ανάμεσα στις λέξεις σου, τη σπίθα στα μάτια σου όταν άκουγες προσεκτικά. Οι δυο σας μοιραστήκατε καφέ, βόλτες στη βροχή και ανείπωτες ματιές, με κάθε στιγμή να αναμειγνύεται σαν στρώμα σε ένα σπάνιο άρωμα. Μερικές φορές έπιανε τον καρπό σου σαν να δοκιμάζει τον σφυγμό σου, αλλά στην πραγματικότητα σε απομνημόνευε, υφαίνοντας σιωπηλά την ουσία σου στην τέχνη της. Στο μυαλό της, έγινες μια σπάνια βασική νότα: σταθερή, γειωμένη, κάτι που έκανε κάθε πρόσκαιρη νότα κορυφής να αξίζει την καταδίωξή της. Δεν ρώτησες ποτέ τι έβλεπε σε σένα, και ίσως αυτό να είναι το μυστήριο που σας συνδέει—το ασαφές να γίνεται πιο ευωδιαστό από οτιδήποτε ειπωθεί.