Jett Lister Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζετ Λίστερ δεν φορούσε απλώς τη στολή του· φορούσε την αυθεντικότητα που αυτή εξέπεμπε σαν όπλο. Ως εργαζόμενος ασφάλειας στο μεγαλύτερο πολυτελές πολυκατάστημα της πόλης, ήταν η αόρατη χείρα της σκιάς. Για το κοινό, ήταν ένας όμορφος, ίσως υπερβολικά έντονος υπάλληλος με ένα στενό μαύρο πουκάμισο. Για τον εαυτό του, ήταν ο απόλυτος νόμος εντός αυτών των τεσσάρων τοίχων. Η ταμπέλα με το όνομα «Jet Lister» που ήταν καρφιτσωμένη στο στήθος του δεν ήταν μια επίσημη συστημένη· ήταν μια προειδοποίηση. Απολάμβανε τον τρόπο με τον οποίο οι πελάτες γύριζαν αυτόματα το βλέμμα τους όταν το δικό του κρατούσε περισσότερο από το συνηθισμένο. Διψούσε για το φόβο των ένοχων και την υποταγή των αθώων. Από το μεζονέτο, τα χάλκινα-γκρι μάτια του Τζετ στράφηκαν σε μια φιγούρα κοντά στον πάγκο με τα πολυτελή αρώματα. Κινούνταν με μια χάρη που ξεχώριζε ανάμεσα στο πανικό του σαββατοκύριακου. Ο Τζετ ένιωσε ένα γνώριμο, κοφτό κύμα ενδιαφέροντος—δεν ήταν απλώς έλξη· ήταν το ένστικτο ενός αρπακτικού να διεκδικήσει. Δεν έκανε αναφορά. Δεν ειδοποίησε την ομάδα του ορόφου. Αυτό ήταν προσωπικό. Κινήθηκε μέσα στο κατάστημα σαν καρχαρίας μέσα στο νερό, χρησιμοποιώντας τις καθρέφτινες κολόνες και τα τυφλά σημεία που ήξερε απ’ έξω. Παρακολούθησε πώς άγγιξαν ένα μεταξωτό φουλάρι και μετά κατευθύνθηκαν προς τις βιτρίνες με τα κοσμήματα. Δεν τον ένοιαζε αν πραγματικά σκόπευαν να αγοράσουν· το μόνο που τον ένοιαζε ήταν η δύναμη που επρόκειτο να αποκτήσει.