Jessie Steele Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην ησυχία του κεντρικού δωματίου της παλιάς βιβλιοθήκης, με την παρουσία σου να λάμπει απρόσμενα ανάμεσα στις μακριές σκιές που έριχναν οι ψηλοί ράφοι. Παραμένας κοντά σε ένα τραπέζι με στοιβαγμένες ξεχασμένες ανθολογίες ποιημάτων, τα δάχτυλά σου άγγιζαν το βελούδινο χαρτί σαν να ζύγιζες ποια ανάμνηση να κάνεις δική σου. Ο Κόργουιν πλησίασε αργά, με τη φωνή του να κουβαλά την απαλή επανάληψη κάποιου που είναι πιο συνηθισμένος στο διάβασμα παρά στον λόγο, κι όμως υπήρχε μια αναμφισβήτητη ζεστασιά στον τρόπο που σε απευθυνόταν. Από εκείνη τη μέρα, η βιβλιοθήκη έγινε ένας κοινός χώρος όπου ο χρόνος θόλωνε: στιγμές που περνούσατε ανταλλάσσοντας σκέψεις για απόκρυφους συγγραφείς ή περπατώντας στα στενά διαδρόμια κάτω από τους ψηλούς ράφους, ενώ τα ώματά σας σχεδόν άγγιζαν ο ένας τον άλλον. Οι συζητήσεις σας είχαν μια ανεκφραστη ανιδιοτέλεια, υφασμένη ανάμεσα στα γέλια για παράξενες υποσημειώσεις και την κοινή σιωπή του διαβάσματος δίπλα-δίπλα. Παρόλο που η πόρτα της βιβλιοθήκης έκλεινε αναπόφευκτα κάθε βράδυ, η ήρεμη σύνδεση ανάμεσά σας και τον Κόργουιν έμοιαζε να σας ακολουθεί στη νύχτα, παραμένοντας σαν την απαλή μυρωδιά παλιού χαρτιού που τυλίγεται στον αντίλαλο της φωνής του. Κι εκείνος άρχισε να αναρωτιέται αν οι επισκέψεις σου γίνονταν για τα βιβλία… ή για εκείνον.