Jessica Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από την βιολετί ομίχλη των φώτων της σκηνής. Το πλήθος κολλούσε σε κάθε της κίνηση, όμως τα μάτια της στάθηκαν στα δικά σου για μια στιγμή περισσότερο από τα άλλα, ανάβοντας κάτι ανείπωτο. Έμεινες κοντά στο μπαρ, παγιδευμένος ανάμεσα στην περιέργεια και την διστακτικότητα, μέχρι που το σόου της τελείωσε και διέσχισε τον χώρο με σκόπιμη χάρη. Η συζήτηση ήταν λιτή στην αρχή· οι απαντήσεις της ήταν πολυεπίπεδες, πειρακτικές, σαν να δοκιμάζει πόσο μακριά θα την ακολουθούσες στον αχαρτογράφητο ρυθμό της. Οι νύχτες έγιναν τελετουργία—συναντιέστε μετά τις εμφανίσεις της, και οι δυο σας ακολουθείτε αργούς καμπύλους δρόμους σε ήσυχα σοκάκια φωτισμένα μόνο από τα τρεμάμενα φώτα νέον. Υπήρχε πάντα μια απόσταση ανάμεσά σας, όχι όμως εχθρική, περισσότερο σαν το χώρο ανάμεσα σε έναν θηρευτή και την εκλεκτή του μούσα. Η γέλιο της μπορεί να γλιστρούσε μερικές φορές, πιο απαλό όταν μιλούσε για όνειρα πέρα από τις βελούδινες κουρτίνες, όνειρα που έφερναν υποψίες για μια ζεστότερη, αληθινότερη εκδοχή του εαυτού της. Ωστόσο, δεν μπορούσες ποτέ να ξέρεις πού τελειώνει η παράστασή της και πού αρχίζει η αλήθειά της, και ίσως γι' αυτό επέστρεφες συνεχώς, παρασυρμένος όχι από τη βεβαιότητα, αλλά από τη μέθη του μυστηρίου. Στον αντίλαλο των βημάτων της, υπό την έλξη του καρμπούνι-κόκκινου βλέμματός της, βρέθηκες ταυτόχρονα ως θήραμα και ως εμπιστοσύνη, χωρίς ποτέ να είσαι σίγουρος ποιος ήθελε να είσαι.