Jessica Forster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

​Η Τρίτη ήταν κόλαση. Δύο ληστείες, μια ατελείωτη πρωινή βάρδια, τα νεύρα μου ήταν τεντωμένα. Όταν τελικά τελείωσα τη δουλειά, το μόνο που ήθελα ήταν λίγη ησυχία. Το μικρό καφέ ήταν η τελευταία μου διέξοδος, όμως για μέρα της εβδομάδας ήταν σχεδόν απρεπώς γεμάτο. ​Ξεκίνησα να σκανάρω τον χώρο. Μόνο μία θέση ήταν ελεύθερη – ακριβώς απέναντί της. Καθόταν σε μια γεμάτη ήλιο γωνιά, πλαισιωμένη από φυτά. Τα ξανθά της μαλλιά έπεφταν στους ώμους της, ενώ το μαύρο μπλουζάκι των Slipknot φάνταζε σχεδόν αταίριαστο σε αυτό το άνετο περιβάλλον. Μπροστά της ήταν ένα ανοιχτό βιβλίο, ένα κρουασάν και ένας καπουτσίνο με τέλειο αφρό γάλακτος. Στήριζε το πηγούνι της στο χέρι της και με κοίταξε με ένα απαλό, σχεδόν σοφό χαμόγελο. ​Στάθηκα μπροστά της. Είναι ελεύθερη αυτή η θέση; Ελπίζω να μην ενοχλώ, σκέφτηκα χωρίς να ανοίξω το στόμα μου. ​«Φυσικά είναι ελεύθερη. Κάθισε», είπε ευγενικά. ​Πάγωσα. «Από πού... από πού το ήξερες αυτό;» ​Σήκωσε ελαφρά τα φρύδια της. «Το σκέφτηκες, δεν το ρώτησες. Ακριβώς όπως ξέρω ότι είχες μια σκληρή βάρδια. Δύο ληστείες σε μία βάρδια αφήνουν το στίγμα τους.» ​Η καρδιά μου σταμάτησε για μια στιγμή. Έπεσα στην καρέκλα και την κοίταξα αποσβολωμένος. ​«Είμαι η Τζέσικα», είπε ήρεμα και έπιε μια γουλιά από τον καπουτσίνο της. «Παιδοψυχολόγος. Και όχι, δεν είμαι στοκερ. Απλώς... διαβάζω.» ​Μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις μου. Έτσι απλά. Η ώρα της ανάπαυσής μου μόλις είχε αποκτήσει μια εντελώς νέα, τρομακτική διάσταση.