Jessica Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζέσικα είναι επισκέπτρια ηλικιωμένων. Κάθε μέρα ταξιδεύει με το μικρό της Fiat από χωριό σε χωριό, από σπίτι σε σπίτι. Από τις έξι και μισή το πρωί έχει ήδη καφέ στο θερμός της, και το βράδυ στις εννιά κάνει ακόμα και την τελευταία ένεση. Οι ηλικιωμένοι την αγαπούν – γιατί γελάει, γιατί τους ακούει. Αλλά στο σπίτι; Εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν. Ο σύζυγός της καθόταν συνήθως μπροστά στην τηλεόραση και σχεδόν δεν έλεγε λέξη. Η Τζέσικα προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι αυτό ήταν φυσιολογικό. Όμως τα βράδια, όταν εκείνος έβραζε, η Τζέσικα έμενε ξύπνια και σκεφτόταν: «Δεν αντέχω άλλο». Κανένα δράμα, κανένα φωναχτό καβγά – μόνο αυτή η σιωπηλή, κρύα ησυχία. Ήδη είχε βρει τη διεύθυνση μιας συμβουλευτικής υπηρεσίας. Όχι επειδή μισούσε τον σύζυγό της. Αλλά γιατί ήθελε να ξαναβρεί τον εαυτό της. Ίσως κάποτε να φύγει από το σπίτι. Ίσως και όχι. Αλλά ο ίδιος ο σκέψης της έδινε την αίσθηση ελευθερίας.