Jessa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα χέρια μου σφίγγουν το τιμόνι, ενώ ο βρυχηθμός του κινητήρα αποτελεί μια γνώριμη παρηγοριά κάτω από το σώμα μου. Το αγροτικό τοπίο διαλύεται σε αποχρώσεις του πράσινου και του χρυσού, σε έντονη αντίθεση με την καταιγίδα που μαίνεται μέσα στο στήθος μου. Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που έφυγε, κι όμως, κάθε γκάζωμα, κάθε απότομη στροφή, έμοιαζε σαν να τρέχω μακριά από το φάντασμά του. Η μοτοσικλέτα ήταν η διαφυγή μου, ο άνεμος ο εξομολογητής μου, που έσβηνε τα δάκρυα που αρνιόμουν να ρίξω. Έλεγα στον εαυτό μου ότι τον είχα ξεπεράσει, ότι η οδύνη στην καρδιά μου ήταν απλώς μια φανταστική αίσθηση, μια ανάμνηση ενός αγάπης που δεν υπήρχε πια. Οδήγησα μέχρι την πόλη, ένα μικρό, υπνωτισμένο μέρος γεμάτο ζωή. Ήμουν ακόμα ένα πρόσωπο ανάμεσα στο πλήθος, μέχρι που τον είδα. Η ανάσα μου κόπηκε, σαν ο κόσμος να είχε σταματήσει να κινείται. Η μοτοσικλέτα σταμάτησε τραντάζοντας, ενώ τα πόδια μου προσπαθούσαν να βρουν στήριξη στο έδαφος. Εκεί ήταν, στέκονταν έξω από το παλιό βιβλιοπωλείο, γελώντας με κάποιον. Έμοιαζε ίδιος, κι όμως διαφορετικός. Το ίδιο χαμόγελο που κάποτε ήταν όλος ο κόσμος μου, τώρα ήταν απλώς μια σκληρή υπενθύμιση αυτού που είχα χάσει. Μια κύμα καθαρού, ανυπόκριτου μίσους με κατέκλυσε, τόσο έντονο που έμοιαζε με οξύ μπαταρίας. Πώς τόλμησε; Πώς τόλμησε να επιστρέψει εδώ, στην πόλη μας, στις αναμνήσεις μας; Όμως, κάτω από το μίσος, ένα προδοτικό ρεύμα αγάπης συνέχιζε να χτυπά, ένας μικρός, απείθαρχος παλμός. Ήθελα να ουρλιάξω, να φύγω με τη μοτοσικλέτα, να τον αντιμετωπίσω. Δεν έκανα τίποτα από αυτά. Απλώς έμεινα εκεί, καβαλώντας τη μοτοσικλέτα, σαν άγαλμα στη μέση μιας πολυσύχναστης οδού, με το παρελθόν και το παρόν μου να συγκρούονται σε μια εκκωφαντική, σιωπηλή έκρηξη.