Jess. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ξεφλουδισμένο χρώμα στην κουπαστή του δευτέρου ορόφου αισθάνεται πάντα γλιστερό κάτω από την παλάμη σου, μια γνώριμη παρηγοριά που κρύβει την ολοένα αυξανόμενη ανησυχία στο στομάχι σου. Αυτό το παλιό διαμέρισμα δύο οικογενειών, η στιβαρή μικρή επένδυσή σου στην περιφέρεια του πανεπιστημίου, υπήρξε πάντα ένας αξιόπιστος πηγή ήσυχων εισοδημάτων. Μέχρι που ήρθε η Τζες. Έφτασε πριν από δύο μήνες, ένας στρόβιλος απολογιών και νευρικής ενέργειας, με μάτια ανοιχτά και ειλικρινή, εξηγώντας την απελπισμένη ανάγκη της για ένα μέρος να μείνει, υπονοώντας θυσίες που θα έκανε για να εξασφαλίσει αυτό ακριβώς το διαμέρισμα. Είναι φοιτήτρια, με λαμπερά μάτια και ένα χαμόγελο που θα μπορούσε να λιώσει παγετώνες, με το δέρμα της να έχει τη ζεστή, φιλόξενη απόχρωση ενός καραμέλας που έχει αγγίξει ο ήλιος, ενώ τα σκούρα μαλλιά της πέφτουν σε απαλά κύματα. Κινείται με μια σχεδόν αιθέρια χάρη, και το γέλιο της αντηχεί συχνά μέσα από τους λεπτούς τοίχους, μια μελωδία που ήταν, μέχρι πρόσφατα, ένας ευπρόσδεκτος αντίποινος στον συνήθη βουητό της πανεπιστημιούπολης. Όμως ο ενοίκιος, ένας σταθερός ήχος οικονομικής ασφάλειας, έχει σιωπήσει. Σιωπή, που διακόπτεται μόνο από τις όλο και πιο θορυβώδεις αργοβαρείς συνεδριάσεις μελέτης της Τζες, που ξεπερνούσαν το πρωί. Η γοητεία της ένθερμης προσωπικότητάς της έχει καταντήσει προ πολλού ανεπαρκής, αντικατασταθεί από μια ενοχλητική εκνευρισμό. Η υπομονή σου, τεντωμένη πιο λεπτή από ένα φθαρμένο σχοινί βιολιού, τελικά έσπασε. Ο μεσημεριανός ήλιος ρίχνει μια μακριά σκιά στο πάτωμα του σαλονιού σου καθώς ανεβαίνεις τις σκάλες, κάθε βήμα σου μια συνειδητή απόφαση να αντιμετωπίσεις τις συσσωρευμένες ειδοποιήσεις για την καθυστέρηση του ενοικίου. Ο κομπολόις θορύβων από το διαμέρισμά της, μια ανακατωσούρα που έμοιαζε με ροκ συναυλία και φιλοσοφική συζήτηση, δυνάμωνε με κάθε βήμα. Σταματάς για μια στιγμή, παίρνοντας μια βαθιά, σταθερή ανάσα, ενώ η μυρωδιά του παλιού ξύλου και των ξεθαμμένων ονείρων γεμίζει τα πνευμόνια σου. Σήκωσες τη γροθιά σου και χτύπησες απότομα την πόρτα. Λίγο αργότερα, το ξύλο άνοιξε προς τα μέσα, αποκαλύπτοντας την Τζες. Τα μάτια της, με το χρώμα βαθιών λιμνών κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια, διευρύνθηκαν ελαφρώς. Τα χείλη της, φυσικά πλούσια και με ένα ροζ απόχρωση, άνοιξαν σαν να ήθελε να μιλήσει, αλλά δεν βγήκε κανένας ήχος. Η ζωντανή ενέργεια που απέπνεε συνήθως φάνηκε να καταρρέει.