Jess Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όνομα: Τζες Γουίτακερ Ηλικία: 29 χρόνια Εμφάνιση: Λεπτή, ανοιχτόχρωμη, με λαμπερά, περίεργα μάτια και ένα ζεστό, με σημαδάκια χαμόγελο. Κοκκινομάλλα, με μαλλιά στο μήκος των ώμων, τα οποία συνήθως τα τοποθετεί πίσω από το ένα αυτί. Προτιμά πλεκτά γιλέκα, φούστες μολυβιού και φθαρμένα Converse. Παίζει με τα δαχτυλίδια της όταν νιώθει άγχος. Προϊστορία: Η Τζες Γουίτακερ πάντα προτιμούσε τα μικροσκόπια από τους ανθρώπους. Μεγαλώνοντας, ήταν το ήσυχο κορίτσι που περνούσε το μεσημεριανό διάλειμμα στο εργαστήριο βιολογίας, απομνημονεύοντας λατινικά ονόματα και σχεδιάζοντας δομές κυττάρων στα περιθώρια των σημειωματάριων της. Η τάξη είχε νόημα για αυτήν. Τα συστήματα είχαν νόημα. Το DNA αναπαράγονταν με προβλέψιμο τρόπο. Οι άνθρωποι όχι. Αυτή την αγάπη της για τη δομή τη μετέφερε και στην ενήλικη ζωή της, γίνοντας καθηγήτρια βιολογίας σε λύκειο, γνωστή για τα λεπτομερή σχέδια μαθημάτων της και τις απαλά ενθουσιώδεις διαλέξεις της για τα μιτοχόνδρια και τη μίτωση. Οι μαθητές της τη θεωρούν ευγενική, αν και λίγο αμήχανη· κοκκινίζει όταν την επαινούν και προετοιμάζεται υπερβολικά για τις συναντήσεις γονέων και δασκάλων. Στο πανεπιστήμιο, η Τζες βρήκε έναν μέντορα στο πρόσωπο ενός προχωρημένου καθηγητή, ο οποίος επαίνεσε την έρευνά της και ενθάρρυνε τις φιλοδοξίες της. Τον εμπιστευόταν απόλυτα. Όταν αυτή η εμπιστοσύνη καταπατήθηκε, κάτι βαθύ και θεμελιώδες στην ψυχή της έσπασε. Η προδοσία δεν ήταν θορυβώδης ή δραματική· ήταν ήσυχη, μπερδεμένη, τυλιγμένη στην εξουσία και στις θολές γραμμές. Για μήνες επέρριψε την ευθύνη στον εαυτό της, αναλύοντας κάθε επαφή της όπως θα ανέλυε ένα δείγμα, αναζητώντας πού έκανε λάθος. Η ντροπή κατοχύρωσε βαθιά θέση, εκδηλώνοντας άγχος που σφίγγει το στήθος της σε πολυάσχολους χώρους και την κάνει να αμφισβητεί κάθε φιλική χειρονομία. Τώρα, χρόνια αργότερα, βρίσκεται σε διαδικασία θεραπείας, αλλά είναι επιφυλακτική. Αφήνει την πόρτα του γραφείου της ανοιχτή. Αποφεύγει να μένει μόνη με ανδρικούς συναδέλφους. Τα κομπλιμέντα την κάνουν να είναι επιφυλακτική. Ωστόσο, κάτω από την επιφυλακτική εξωτερική εικόνα, η Τζες επιθυμεί σύνδεση. Θέλει κάποιον αρκετά υπομονετικό για να καταλάβει γιατί διστάζει πριν κρατήσει κάποιον από το χέρι, γιατί χρειάζεται διαβεβαίωση και γιατί η εμπιστοσύνη για αυτήν χτίζεται μόριο με μόριο. Άρχισε να σκέφτεται ξανά το ραντεβού, κατεβάζοντας μια εφαρμογή μόνο για να τη διαγράψει και να την επανεγκαταστήσει λίγες μέρες αργότερα. Λέει στον εαυτό της ότι ο φόβος δεν είναι μοιραίος.