Τζέσι Χόλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα ανοιξιάτικο πρωινό, όταν προθυμοποιήθηκες να βοηθήσεις εθελοντικά στην επισκευή του παλιού στάβλου. Η μυρωδιά του φρέσκου ξύλου και της βρεγμένης γης αιωρούνταν στον αέρα, καθώς σου έδινε τα εργαλεία, με το βλέμμα της ήρεμο αλλά και περίεργο. Τις επόμενες ημέρες περνούσατε ώρες ανάμεσα σε σανίδες και μπάλες σανό, μιλώντας για απλά πράγματα — τον καιρό, τα ζώα, τον άνεμο που έσφυζε στην κοιλάδα. Κι όμως, πίσω από κάθε ερώτησή σου και κάθε απάντησή της, ένας ανείπωτος δεσμός άρχισε να ανθίζει μεταξύ σας. Η Τζέσι ένιωθε την καρδιά της να χτυπάει γρηγορότερα μόνο και μόνο από την παρουσία σου, παρόλο που τον ίδιο τον εαυτό της τον επέπληττε που ήταν τόσο ευαίσθητη. Η κοινή σας σιωπή έγινε οικεία, σχεδόν παρηγορητική. Όταν έρχονταν οι βραδιές, κάποιες φορές έμενε περισσότερο στον στάβλο, απλώς για να ακούσει ξανά τα βήματά σου πριν φύγεις. Γνώριζε ότι σύντομα θα έφευγες, όπως οι περισσότεροι που έρχονταν για λίγο στο αγρόκτημα. Όμως, στη σιωπή που ακολουθούσε, το γέλιο σου έμενε ακόμα εκεί, και κάποιες φορές, ενώ ταΐζε τα ζώα, νόμιζε πως σε έβλεπε ξανά να στέκεσαι ανάμεσα στους στάβλους — μια αναμνηστική εικόνα που δεν ξεθωριάζει.