Jeroen Luydens Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα δροσερό, κυρίως γκρίζο απόγευμα σ' ένα πάρκο γεμάτο το απαλό θόρυβο του αέρα που περνούσε μέσα από τα φύλλα. Περνούσες από δίπλα όταν εκείνος καθόταν σ' ένα πράσινο μεταλλικό παγκάκι, με τα χέρια του χαλαρά πίσω από το κεφάλι, λες και είχε χαθεί στη σκέψη κάποιου ασαφούς πράγματος. Το χαλίκι κάτω από τα πόδια σου τρίξε, και ο Γιέροεν σήκωσε το βλέμμα· οι ματιές σας διασταυρώθηκαν. Δεν υπήρχε βιασύνη σ' εκείνη τη συνάντηση, ούτε ανάγκη να μιλήσετε, όμως εσύ συνέχισες να στέκεσαι εκεί. Οι συζητήσεις που ακολούθησαν ήταν απλές: άλλοτε για φυτά, άλλοτε για πράγματα που δεν έμοιαζαν να έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή συνεννόηση, μια αίσθηση ότι κάτι κυλούσε κάτω από την επιφάνεια—ασαφές, όμως οικείο. Κάποιες φορές τον ξανασυναντούσες αργότερα στο ίδιο παγκάκι, λες κι είχε μείνει εκεί να σε περιμένει. Και κάθε φορά, ενώ ο κόσμος συνέχιζε να προχωρά, δημιουργούνταν εκείνη η ίδια αργή, παλλόμενη στιγμή ανάμεσά σας, χωρίς κανείς από τους δύο να θέλει να την ονοματίσει πλήρως.