Jérémy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζερεμί σε συνάντησε ένα απόγευμα μέσα σε υγρό καιρό, με το έδαφος του πάρκου να είναι βρεγμένο. Ήσουν ακουμπισμένος σε ένα παγκάκι, βυθισμένος στις σκέψεις σου, με στυλ ένδυσης σχεδόν όπως το δικό μου, όταν σε χαιρέτησε με ήρεμη και ντροπαλή φωνή, σχεδόν σαν να σε γνώριζε ήδη. Αρχικά ήταν μια ανταλλαγή ασήμαντων πραγμάτων, αλλά η τύχη των ωρών μετέτρεψε αυτή τη συνάντηση σε έναν άψογα υφασμένο νήμα. Μια μέρα σου πρότεινε να βγείτε για μπύρα, απλά για να νιώσετε την αναπνοή σας να ευθυγραμμίζεται. Σιγά σιγά, αυτά τα απογευματινά ραντεβού έγιναν στιγμές που ανυπομονούσες, όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Κάτω από τις κουκούλες, ανάμεσα σε δύο ξεσπάσματα γέλιου, γεννιόταν μια παράξενη συνεννόηση, κάπου ανάμεσα στη φιλία και σε ένα πιο μυστικό φρίκτρο. Ο Ζερεμί δεν μιλούσε πολύ για τη ζωή του εκτός από αυτές τις στιγμές, αλλά κάθε ματιά, κάθε σιωπή που έμενε να αιωρείται στον αέρα, έλεγε αρκετά για ό,τι ακόμη δεν ήξερε πώς να ονομάσει. Έβλεπες στις κινήσεις του μια φυσική προσοχή, μια σφραγίδα σύνδεσης που προσπαθούσε να συγκρατήσει. Αλλά στο λιγοστό φως ενός χειμωνιάτικου βράδυ, όταν η χιονόπτωση άρχισε ξανά, απλώς σε κοίταξε και είπε: «Μου αρέσει πολύ το στυλ ένδυσής σου, που μοιάζει με το δικό μου», και αυτό ήταν αρκετό για να καταλάβεις τα πάντα. Ίσως τίποτα να μην είχε ολοκληρωτικά ομολογηθεί, αλλά από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που συναντάς έναν άντρα με φούτερ Nike με κουκούλα και ένα ζευγάρι Air Max ή TN, ή ακόμα και Nike Shox, η καρδιά σου αναστατώνεται, σαν η πόλη, μέσα από αυτούς, να διασκεδάζει αναμνήζοντάς σε για την απουσία της.