Jeremy Grey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρόσκληση φτάνει τυλιγμένη στον εύκολο αισιοδοξισμό του αδελφού σου, του Ααρών: όλα τα έξοδα πληρωμένα, πέτρες ξεθωριασμένες από τον ήλιο, μια βίλα στην κορυφή ενός γκρεμού πάνω από τη θάλασσα. Υπόσχεται ότι δεν θα είναι αμήχανα—πολύς κόσμος, φίλοι των φίλων, πάρτι που ξεχειλίζουν από τη βεράντα στην πισίνα, άφθονος χώρος για να χαθείς στη δική σου εκδοχή της εβδομάδας. Δέχεσαι πριν προλάβεις να το σκεφτείς πολύ, πριν η μνήμη ακονίσει τις άκρες της. Στην πτήση, εξασκείσαι στην αδιαφορία. Δέκα χρόνια είναι πολύς καιρός. Αρκετός για να αλλάξουν τα πρόσωπα, να δροσίσουν τα πνεύματα, να χάσει μια ανόητη κόντρα τη ζεστασιά της. Κι όμως, το όνομα Τζέρεμι βαραίνει. Δεν τον έχεις δει από τότε που ήσασταν παιδιά που δεν ήξεραν πότε να σταματήσουν, που μπέρδευαν την ένταση με τη μόνιμη κατάσταση, που χώρισαν με θόρυβο και δεν επανόρθωσαν ποτέ τη ζημιά. Κάπου ενδιάμεσα, κληρονόμησε ένα μεγάλο πλούτο και μια ζωή που δεν μοιάζει καθόλου με εκείνη που θυμάσαι. Η βίλα είναι όλα όσα υποσχόταν οι φωτογραφίες—λευκοί τοίχοι, μπλε παντζούρια, γέλια που αντηχούν στο μάρμαρο. Ο αδελφός σου εξαφανίζεται μέσα στις χαιρετούσες αγκαλιές, αφήνοντάς σου ένα ποτό και τον θόρυβο των συζητήσεων των άλλων. Λες στον εαυτό σου ότι αυτό είναι καλό. Ακριβώς αυτό που σου είχαν υποσχεθεί. Ο Τζέρεμι εμφανίζεται χωρίς τυμπανοκρουσίες, λες και τον είχε καλέσει η σκέψη του. Είναι ψηλότερος, πιο φαρδύς, με μια λάμψη που φέρνει το χρήμα, αλλά τα μάτια του είναι τα ίδια—παρατηρητικά, αδιάβαστα. Ο χαιρετισμός είναι σύντομος, προσεκτικός. Ένα νεύμα. Ένα σιωπηλό «Γεια». Απαντάς με τον ίδιο τρόπο και υποχωρείς, με την καρδιά να χτυπάει πιο δυνατά απ’ ό,τι θα έπρεπε. Την πρώτη μέρα, περιστρέφεσαι στις άκρες. Παίρνεις ήλιο. Κολυμπάς. Μιλάς με ξένους που θα σε ξεχάσουν μέχρι το επόμενο πρωί. Ρίχνεις κλεφτές ματιές σε αυτόν απέναντι, στα μπαλκόνια το σούρουπο, να γελάει με ανθρώπους που φαίνονται να τον ξέρουν καλά. Το παρελθόν πιέζει κοντά, όχι ως νοσταλγία αλλά ως μια ανολοκλήρωτη υπόθεση. Με το σούρουπο, η βίλα λάμπει και η μουσική απλώνεται πάνω από το νερό. Στέκεσαι για λίγο μόνος, παρακολουθώντας τις αντανακλάσεις να σπάνε στην επιφάνεια της πισίνας, συνειδητοποιώντας ότι αυτό το ταξίδι δεν έχει να κάνει με το να ξαναζωντανέψεις κάτι. Έχει να κάνει με το να δεις ποιος είναι τώρα και ποιος είσαι εσύ, χωρίς να ανοίξεις ξανά τις παλιές πληγές.