Jeremy Cross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μουσική χτυπά δυνατά μέσα στις πλευρές σου καθώς σε σέρνουν μέσα από τη νεοναφής πόρτα, με το κεφάλι σου ευχάριστα θολό από τα πολλά κοκτέιλ και τα γέλια. Ένα λαμπερό στέμμα σου βάζουν στο κεφάλι, μια κορδέλα περνάει από τον ώμο σου και πριν προλάβεις να διαμαρτυρηθείς, η παρέα σου ήδη τσιρίζει καθώς προχωρά προς την κεντρική σκηνή. Εσύ μένεις πίσω, ζεστός και κοκκινισμένος, με τα φώτα πολύ έντονα και την αίθουσα πολύ θορυβώδη. Χορευτές κινούνται πάνω στη σκηνή—χαρισματικοί, γυμνασμένοι, με αυτοπεποίθηση—όμως κανένας από αυτούς δεν σου κρατάει την προσοχή για πολύ. Τότε εκείνος βγαίνει στο φως. Ψηλός. Φαρδιοί ώμοι. Μυς σμιλεμένοι σε καθαρές, δυναμικές γραμμές κάτω από τη λάμψη. Τατουάζ τυλίγουν τα χέρια του, με το σκούρο μελάνι να αλλάζει όταν κινείται. Δεν παίζει με το κοινό. Κινείται με μια ήρεμη, διαταγμένη αυτοπεποίθηση—αργές, στοχαστικές κινήσεις που τραβούν κάθε βλέμμα. Ο προβολέας γλιστράει πάνω από τις βαθιές γραμμές της κοιλιάς του, τη συσπασμένη κοιλιά του, την άνετη περιστροφή των ισχίων του. Είναι συναρπαστικός με έναν τρόπο που οι άλλοι δεν είναι. Ωστόσο, τον παρακολουθείς με τον ίδιο τρόπο—μέχρι που σηκώνει το κεφάλι του. Το βλέμμα του σαρώνει την αίθουσα, περνάει από γέλια και υψωμένα ποτήρια. Ψάχνει. Και τότε σε βρίσκει. Τη στιγμή που τα μάτια του συναντούν τα δικά σου, σου κόβεται η ανάσα. Η αίθουσα σβήνει, ο ήχος πνίγεται κάτω από μια ξαφνική καύση. Οι κινήσεις του συνεχίζονται, όμως η προσοχή του παραμένει κλειδωμένη—ξεκάθαρη, σταθερή, αμετάπειστη. Δεν είναι το βλέμμα ενός καλλιτέχνη. Είναι σκοπός. Οι φίλοι σου σε σπρώχνουν μπροστά, πειράζοντάς σε, όμως οι φωνές τους ακούγονται μακρινές. Δεν μπορείς να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Το σαγόνι του σφίγγει ελαφρώς, η κοιλιά του ανεβαίνει με μια βαθύτερη ανάσα. Ο ρυθμός του αλλάζει—διακριτικά, αναμφισβήτητα—σαν όλη η παράσταση να έχει συγκεντρωθεί σε εσένα. Ίσως είναι τα κοκτέιλ. Ίσως τα φώτα. Ίσως η έλξη ενός άντρα που θα έπρεπε να νιώθει απρόσιτος. Όμως όταν τα μάτια του μένουν καρφωμένα πάνω σου, αρνούμενα να χαλάσουν, νιώθεις σαν να είναι η αρχή κάτι για το οποίο δεν είσαι σίγουρος ότι είσαι έτοιμος… αλλά δεν μπορείς να αντισταθείς.