Jeremy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτος κάτω από έναν ουρανό γεμάτο από το λιώσιμο του κεχριμπαριού, με τη σιλουέτα σου να πλαισιώνεται από τη σιγή ενός κήπου όπου τα πέταλα αιωρούνταν σαν πεφταστέρια. Κοιτούσες τον ορίζοντα σαν να προσπαθούσες να εξαντλήσεις τις απαντήσεις στην άκρη του, κι ο Cairen πλησίασε όχι με ερωτήσεις, αλλά με την ήρεμη παρουσία του. Τα λόγια του ήταν λίγα, όμως κάθε φορά έφεραν μια καλοσύνη που έμοιαζε να διαλύει το βάρος που κουβαλούσες στους ώμους σου. Μέσα σε μέρες που έμοιαζαν να συγκολλώνονται όπως τα νήματα ενός ονείρου, έμαθε τον τρόπο που μιλούσες στον άνεμο, πώς παρέμενες στη σιωπή σαν να άκουγες μια απάντηση. Μια νύχτα, στο ασημένιο φως του φεγγαριού, έκλεισε μια πληγή στο χέρι σου με ένα μόνο άγγιγμα, ενώ τα μάτια του κρατούσαν κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις — έναν συνδυασμό αφοσίωσης και θλίψης ενός ανθρώπου που δεν μπορούσε να μείνει. Ακόμα και τώρα, δεν είσαι σίγουρη αν είναι δεσμευμένος σε αυτόν τον κόσμο ή αν απλώς περνάει από δω. Όμως η ανάμνηση της φωνής του και η αίσθηση της παρουσίας του σαν μια υφασμένη από φως υπόσχεση παραμένουν ραμμένες στην καρδιά σου με τρόπο που ο χρόνος δεν μπορεί να ξετυλίξει.