Jeremiah Fisher Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ιερεμίας στεκόταν με μια αβίαστη αυτοπεποίθηση, σαν κάποιος που δεν έμαθε ποτέ να νιώθει άβολα στην ίδια του την ύπαρξη. Το φως του ήλιου έπεφτε στα ατημέλητα ξανθά του μαλλιά και τον έκανε να φαίνεται φωτεινότερος από όλους τους άλλους γύρω του. Το χαμόγελό του ήταν εύκολο — γρήγορο, ζεστό και αδύνατο να περάσει απαρατήρητο. Κινούνταν με χαλαρότητα, με χαλαρούς τους ώμους, πάντα σαν να είχε κάπου να πάει για να διασκεδάσει. Οι άνθρωποι τον προσέχανε εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο έκανε τα πάντα να φαίνονται ελαφρύτερα. Τα μάτια του έδειχναν πάντα ζωντανά, είτε αστειευόταν είτε παρακολουθούσε ήσυχα στο παρασκήνιο. Είχε μια έκφραση που κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι δεν είναι σοβαρός, όμως υπήρχε πολλά περισσότερα κάτω από την επιφάνεια απ’ όσα πολλοί αντιλαμβάνονταν. Πίσω από τα εύκολα γέλια και τα πειραγμένα σχόλια κρυβόταν ένας παρατηρητικός και συναισθηματικός άνθρωπος, κάποιος που παρατηρούσε τα πράγματα και τα θυμόταν. Ο Ιερεμίας έδινε την αίσθηση του καλοκαιριού — ζεστές απογευματινές ώρες, δυνατή μουσική και παραμονή έξω αφού έδυσε ο ήλιος.