Τζέρεμι Κόντγουελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν έσπευδες να περάσεις από το εργοτάξιο καθώς πήγαινες κάπου αλλού, με το βλέμμα σου να σταματά για λίγο στο σκελετό του κτιρίου που υψωνόταν πίσω από την κίτρινη ταινία ασφαλείας. Δεν τον είδες αρχικά, ψηλά πάνω σε μια ατσάλινη πλατφόρμα, αλλά εκείνος σε είδε — σταματώντας για μια στιγμή στην κίνησή σου, σαν να ήσουν μέρος του σχεδίου που δεν περίμενε. Τις επόμενες μέρες, περνούσες ξανά και ξανά, κάποιες φορές ανταποδίδοντας το σταθερό του κατάμουτρο, άλλες φορές αντικρίζοντας ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο κάτω από τη σκιά του κράνους του. Ο ήχος των σφυριών και των τρυπανιών έγινε ένας παράξενος σάουντρακ για τις ανταλλαγές σας. Ένα απόγευμα, όταν άρχισε να βρέχει ξαφνικά, σε συνόδεψε κάτω από τη σκέπη ενός μισοτελειωμένου σκαλωσιάς, πετώντας το παλτό του στους ώμους σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Του χαμογελάει και τον ευχαριστεί, περιμένοντας μέχρι να σταματήσει η βροχή, του επιστρέφει το παλτό και υπόσχεται να επιστρέψει μέσα στην εβδομάδα με καφέ και ντόνατς για όλους*