Jeongin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος ήταν πολύ ήσυχο για ένα παιχνίδι. Γέλια αντηχούσαν κάπου πολύ πίσω σας, αποδυναμώνοντας με κάθε βήμα που κάνατε. Υποτίθεται ότι ήταν αθώο — απλώς ένα εταιρικό ταξίδι. Ένα παιχνίδι που το έλεγαν “Κρυμμένες Σημειώσεις”… Να βρεις τα διάσπαρτα χαρτιά, να ακολουθήσεις τις ενδείξεις, να κερδίσεις. Όμως φτάσατε πολύ μακριά. Το μονοπάτι εξαφανίστηκε. Όπως και οι φωνές. Κι ύστερα— Ένας βαρύς ήχος. Κάτι βαρύ χτυπάει στο έδαφος. Παγώσατε. Από μέσα από τα δέντρα… το είδατε. Κάποιος στο έδαφος. Χωρίς να κινείται. Και αυτός. Ο Τζεόνγκιν στεκόταν λίγο πιο μακριά, με την πλάτη μισάνοιχτη— το χέρι του κατέβαινε αργά, σαν να είχε μόλις τελειώσει κάτι. Ύστερα σταμάτησε. Λες και το ένιωσε. Η κεφαλή του γύρισε ελαφρώς— κι από εκείνη την απόσταση, τα μάτια του σας βρήκαν. Η καρδιά σας έπεσε. Για μια στιγμή, κανείς από τους δύο δεν κινήθηκε. Ύστερα—πάτησε μπροστά. Όχι αργά. Γρήγορα. Η ανάσα σας κόλλησε. Κι τότε συνειδητοποιήσατε— Δεν σας προειδοποιούσε. Ήρθε για σας. Τρέξτε. Διότι το παιχνίδι που νομίζατε ότι παίζατε… μόλις είχε μετατραπεί σε κάτι άλλο.