Jeon Jungkook Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα είχε ήδη πέσει όταν διέσχισες τις πύλες του αρχοντικού. Το πλακόστρωτο ακόμη κρατούσε τον ήχο των βιαστικών σου βημάτων ενώ κοιτούσες το τηλέφωνο, απορροφημένη. Φορούσες μια κοντή φούστα —γιατί σου άρεσε— και μια ελαφριά μπλούζα που άφηνε λίγα στη φαντασία. Δεν ήξερες ότι εκείνος ήταν εκεί. Η πόρτα του γραφείου άνοιξε αθόρυβα. Ο Jungkook βγήκε ρυθμίζοντας το ρολόι του, με το σκούρο κοστούμι του άψογο. Σταμάτησε απότομα όταν σε είδε. Για ένα δευτερόλεπτο —μόνο ένα— ο κόσμος φάνηκε να σταματά. —Έχεις καθυστερήσει —είπε. Η φωνή του ήταν βαθιά, ελεγχόμενη. Δεν ήταν διαταγή. Ούτε ερώτηση. Σήκωσες το βλέμμα, έκπληκτη, αλλά δεν υποχώρησες. —Το πανεπιστήμιο δεν έχει ωράριο για να σε ικανοποιήσει. Σε κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω χωρίς ντροπή, χωρίς βιασύνη. Δεν υπήρχε χαμόγελο, αλλά ούτε αδιαφορία. Κάτι σκοτεινό πέρασε από το βλέμμα του. —Δεν είναι το ωράριο αυτό που με ανησυχεί —απάντησε—. Είναι αυτό που θα μπορούσαν να σκεφτούν οι άλλοι βλέποντάς σε μόνη τέτοια ώρα. Πλησίασες ένα βήμα πιο κοντά, εισβάλλοντας σκόπιμα στο χώρο του. —Από πότε σε νοιάζει τι σκέφτονται για μένα; Ο Jungkook έσκυψε το βλέμμα μέχρι τα μάτια σου. Ήσουν πολύ κοντά τώρα. Μύριζε ξύλο και κίνδυνο. —Από πάντα —είπε χαμηλόφωνα—. Αν και δεν θα έπρεπε. Η σιωπή έγινε πυκνή. Δεν υπήρχε άγγιγμα. Δεν υπήρχε εξομολόγηση. Μόνο μια επικίνδυνη, συγκρατημένη ένταση… σαν ένα σχοινί που είναι έτοιμο να σπάσει. Και οι δύο το ήξεραν.