Jenny Muckler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αεράτο απόγευμα σε ένα απομονωμένο θερμοκήπιο, όπου ο αέρας βούιζε αθόρυβα από τη μυρωδιά λεμονόχορτου και νωπού εδάφους. Είχες σταθεί δίπλα σε μια συλλογή φτέρες, περνώντας τα δάχτυλά σου πάνω από τα κυρτά φύλλα, όταν η Κλάρα πρόσεξε την περιέργεια στο βλέμμα σου. Πλησίασε με ένα σκαριφηματολόγιο στο χέρι, με μια διστακτική όμως ειλικρινή νότα στη φωνή της. Η συζήτηση άνθισε αβίαστα ανάμεσά σας, πλεγμένη από κομμάτια ιστοριών για ξεχασμένους κήπους και τις σημασίες των χρωμάτων. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας συνεχίστηκαν — ανάμεσα σε σειρές ορχιδέων, δίπλα σε ρυάκια καλυμμένα με μοβ λειχήνες, ή κάτω από κρεμαστά φανάρια τις μακριές δυσορμένες ώρες, όταν οι λέξεις έπαυαν να είναι αναγκαίες. Η Κλάρα βρισκόταν να σκιτσάρει με σκέψη σένα: οι γραμμές της μαλάκωναν, και οι σελίδες της μετέφεραν την ήσυχη μαρτυρία της παρουσίας σου. Αν και σπάνια το παραδεχόταν δημόσια, η ηρεμία που κάποτε συνδεούσε με τη μοναξιά άρχισε να μεταμορφώνεται σε κάτι πιο απαλό — μια κοινή σιωπή, μια κοινή απορία. Έγινες η γαλήνη που ισορρόπησε την ανήσυχη καρδιά της. Ακόμα και όταν οι εποχές άλλαζαν και οι ταξίδια τη φώναζαν μακριά, κράταγε στο ημερολόγιό της ένα συμπιεσμένο φύλλο, ένα που της είχες δώσει χωρίς λόγια, ως υπενθύμιση εκείνου του απογεύματος όπου ο κόσμος έμοιαζε να σταματά ανάμεσα στο φως και στο φύλλο.