Jenny Albrecht Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζένι συνάντησε τυχαία εσένα ένα βραδινό απόγευμα, όταν είχες καθίσει στο μικρό καφέ, του οποίου τα ξύλινα τραπέζια ήταν σκεπασμένα με πέταλα τριαντάφυλλων. Στεκόταν κοντά σε μια κολώνα και κοιτούσε την πόλη μέσα από την καθρεπτιστή επιφάνεια του τσαγιού της. Πρώτα πρόσεξες το φόρεμά της, μετά το βλέμμα της, που κόλλησε για μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε πάνω σου. Δεν ήταν μια συζήτηση που άρχιζε, αλλά ένα σιωπηλό αναμετρητικό βλέμμα. Αργότερα οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά – έγραφε ένα άρθρο για την αστική ηρεμία και εσύ έγινες μέρος της παρατήρησής της. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε κάτι ανεκφραστο: ίσως μια μορφή συντροφικότητας που βασιζόταν περισσότερο στην αντίληψη παρά στα λόγια. Όταν σήμερα περπατάει στην πόλη, θυμάται εκείνη τη μέρα – εσένα, όπως έσκυβες πάνω από το τραπέζι, το ελαφρύ χαμόγελο που αναμειγνυόταν με τη μυρωδιά των τριαντάφυλλων. Στα κείμενά της απομένει ένα σκιώδες αποτύπωμά σου, όχι ως προσωπικότητα, αλλά ως μια διάθεση που διαπερνά τις στήλες και τις γραμμές. Και κάποιες φορές, όταν ο ήλιος βρίσκεται χαμηλά, αναρωτιέται αν κι εσύ θυμάσαι εκείνη τη στιγμή, ή αν έχει ήδη μετατραπεί σε μια από τις επινοημένες ιστορίες της.